Son mısra bitince, ya başa dönüp yeniden okursunuz, ya da şairi kırılmasın diye memnun eden birkaç söz söyler geçersiniz.

Yeniden başa dönenlerden olduk.
İkinci okuyuş son mısra bitiminde sürüyle çağrışımlar biriktirdi şiir.
Yalanım varsa taş olayım Öyle güzelll deyip geçmek yok, güzelse neden güzel

Peki nelerdi?
Önce Edebiyat Defteri’nin Seçici Kurulu’nun dikkatinden kaçmadığı için ve de bu şiiri bu makama taşıdıkları için çok sevindim. Kalabalık bir edebiyat-sanat sitesinin seçen kurulu için bu çok mutluluk verici. Ama sahiden mutluluk verici.

Sonra?
Son mısra sonu düşüncelerinde Şair özellikleri geldi aklıma.
Hani papağanlar konuşmasını öğreniyor, filler resim çizmesini. İnsanlar da şiir yazmasını öğreniyorlar.Teknik açıdan performansı yüksek her şiir insanı çarpmıyor. Resmi Gazete’nin başarılı teknik anlatımı takdiri alıyor pek çok şiir.

Eğer okuyarlarsa Şairimiz Ümmü AŞÇI’nın tam burada meraklandığını görür gibiyiz.
Bakalım neler söylenecek diye

Şair her zaman duygusal ve düşüncel açıdan radar üstü ruhsal duygulara sahip oluyor.
Ümmü hanım bu özellikleri taşıyor. Neden?

Bu “bir şiiri yazmalı” düşüncesiyle oluşan bir şiire benzemiyor.
Birincisi yüksek, kapsamlı ve gerekli ayrıntı kökenli bir gözlem gücünde “betim ve tanım”ın şiirdeki en başarılı örneklerini taşıyor. Gözlenen an figürleri yalın derin, etkili. Gün kaşlarının çatık olduğu anda eğilerek ayakkabısını silme görüntüsü bile. Daha sütten ayrışmamış bir damak, daha süt kokuyorrrrrr. Şaşı olmayan şehla bakış özelliği bile şairin gözleminden kaçmamış. Bunlar şiiri zenginleştiren gözlem gücü nimetleri.

Emilen parmak, umut kıvrımı ve çiğ damlası duygusal objektife takılan ve okuyanlara parmak emdirmek yerine, parmak ısırtan unsurlar; HAYLAZ SOKAK ARTIĞI tanımı ile birlikte.

Şu bölümde:
bir elindeki pamuk şekerini yalarken,
gözleri sığ ormanlar kadar gölgeli
boş boş dalmış karanlık ufkuna
içinde ki bir tutam hasret ana kucağı

teşbih, betim, tanım ve duygu bireysel fikrimce senkronize doruğunda görülüyor. Bu tarz şiirin her bölümünde kendini belirgin biçimde hissettiriyor.

“bir elinde
bilezik yaptığı kuru simit”

Ne var sanki yukarıdaki bu iki dizede denilebilir.
Hani sevdiğimiz bir yemek olur, en güzel yerine sona bırakırız.
Hani bir salkım üzümün habbelerini en sona bırakırız.
Kurumuş o simit takmış koluna, birazdan kemirilecek.
Bu çok hüzünlüydü. Ben çok hüzünlendim. Kirpi saçlı çocukluk günlerime döndüm.
Gördünüz mü şairin denklanşör basımı sonrasındaki yalın bir enstantenenin etkisini.

Gözleri sığ ormanlar kadar gölgeli.

Bayramlarda seyranlarda dedesisin ninesinin bakmak zorunda kaldığı sümüğünü çeken çeken milyonlarca çocuktan biri. Eylül gözlü imiş.

Neler neler düştü akla. Pastanenin önünden geçerken dondurmaya yönelen babası ölmüş çocuğunu parası olmadığı için başka yöne çekiştiren bir anne, delik ayakkabılı babasıyla yaşamak zorunda kalan bir kız çocuğunun masumiyeti. Bunlar asla dramatik-ajitik unsurlar değil, hayatın kendiliğinden yazdığı şiirler.

Şiirde ne duygu istismarı var, en abartılmış imgeler var, ne de zorla çağrılmış yapay duygular.

Ben bu yüzden bu şiiri sevdim ve bunları söyledim.

Önce şairimizi, sonra gönül dikkatlerinden kaçırmadıkları için Edebiyat Defteri'nin Seçen Kurulunu samimi duygularımla kutluyorum.