Bu dizeler, insanın hayata dair beslediği naif beklentilerin, dünyanın hoyratlığıyla çarpışıp dağılmasını; sonrasında gelen pişmanlık ve sorumluluk duygusunu çok keskin bir dille yansıtıyor.
​"Fesleğen koklamak" ve "bir köpeğin başını okşamak" gibi küçük, masum mutluluklarla yetinme arzusu ile "zamanın namertliği" arasında sıkışan o varoluşsal sancı, insan olmanın en ağır yüklerinden birini temsil ediyor. Şiir, dış dünyayı suçlamanın (zamanın kötülüğü) aslında bir kaçış olduğunu, en sonunda "çiçeği ezmenin" ve "insanı harcamanın" doğrudan bizim sorumluluğumuzda olduğunu kabul eden bir yüzleşmeyle son buluyor.
​Büyük bir hayal kırıklığının değil, bir kabullenişin ve defteri kapatma iradesinin yankısı gibi.
​Kalemden dökülen bu dizeleri kutlarım
Yüreğine emeğine sağlık