Ne güzel dile getirmişsiniz... İnsanın kendi iç dünyasında verdiği o ince ve derin hesaplaşmayı, kelimelere bir nakış gibi işlemişsiniz.
​Sorduğunuz o soruların ağırlığı, aslında hayatın tüm o "ya öyleyse, ya böyleyse" ikilemlerini barındırıyor. Ancak şiirinizdeki o son durak; yani "ikisinin ortası" ve "nefeste saklı olan" o huzur, aslında en hakiki cevabı veriyor.
​Hayaller bizi ayakta tutan o kanatlı atlar; dertler ise toprağın çekim gücü, bizi biz yapan o ağır ama öğretici tecrübeler. Birini tamamen bırakmak hayattan kopmak, diğerine tutunup kalmak ise olduğun yerde donup kalmak demek. Oysa dediğiniz gibi; biri hafiflediğinde diğeri elinizi tutuyorsa, bu döngüye "yaşamak" deniyor.
​Sizin için bu "tam ortada" durduğunuz, nefesinizin ritmini bulduğunuz o anlar genellikle nerede, hangi ruh halindeyken karşınıza çıkıyor?

Yüreğine emeğine sağlık