Bıçak, saplandığı yerde ilk günkü gibi taze ve keskin kalsaydı, kalbin kumaşı yırtılır, insan o ilk gecenin sabahına varamazdı. Göğse çöken o ilk ağırlık, boğazdaki o düğüm, kaburgaları zorlayan o amansız darlık hiç hafiflemeseydi eğer, yaşam dediğimiz bu uzun yürüyüş tek bir adımda kalakalır, orada biterdi. İnsanı ayakta tutan şey, kalbin zamanla o keskin kenarları aşındıran, eti kemiğe yeniden alıştıran o sessiz ve merhametli savunmasıdır.
Ancak sanılmasın ki sızlayan her şey geçer de biter. Acı, kuruyup rüzgâra karışan bir yaprak gibi çıkıp gitmez hayatımızdan. O sadece biçim değiştirir; fırtınalı bir denizden çekilip içimizde sessiz bir göle dönüşür. Artık boğmaz, ama orada durur. Yıllar sonra ansızın esen bir kokuyla, yarım kalmış bir cümleyle ya da akşamın erguvan rengiyle dipteki o tortu havalanır; kalbe değdiğinde ne denli derin bir iz bıraktığını fısıldar yeniden.
Hayatın devam etmesi, acının yok oluşundan değildir. İnsan, acı küçüldüğü için değil; o devasa yükün etrafında kenarlarını genişlettiği, göğsünü büyüttüğü için yürümeye devam eder. Kırıldığı yerden nasır tutar jiwa, eksildiği yerden başka bir biçimde tamamlanır.
O ilk günkü yırtıcı sancının silinmesi vefasızlık değil, toprağın tohuma, insanın nefese olan o sarsılmaz sadakatidir. Bizler acıyı unutarak değil, onunla aynı gövdede yaşamayı öğrenerek insan oluruz.