Hala İsa’nın ölüme gülümsediği yerdeyim
İçimde suskunca oturan Meryem
İzin verin suçlarınız üvey misafirim olsun
Şeytan bilir çok dostum vardı...

Bakmayın bana öyle bir şeyler düşürdüm yere
Aklım gibi, evimin anahtarı gibi
Siyah tüller giyinmiş karşıdan geliyor yalnızlığım
Ve ince üşüten beyaz gömlek bende ki, hatırı sayılır acıların kanıyla ıslanan...

Bilmem ki ne diyeyim ?
Engin denizlerin açıklarında, dünyanın kızıllaşan suratını izliyorum
Güneş kalbime batıyor
Bir kelime etmeden gitti rüzgar
Düşlerim boğulurken ötesini daha duyamadım...

İnsan, kurşun tüm bedenini kibarca gezerken dahi yaşayabilir gibi geliyor
Okunmamış bir mektubun yırtılırken çıkardığı zavallıca ses gibi
Neyin var diye sorgulara gömüldüğümde
Bir çiftlik dolusu vahşi atı gözlerimde serbest bırakıyorum
Umarım şimdi somut kanıtlarla deliyimdir
Saygılar sunuyorum
Fırsatınız varken kaçmalıydınız
Ölüler ölümden korkmaz...