Avamir’i ilk gördüğümde bir insan görmedim.
Daha çok, yürümeyi bırakmamış bir yorgunluk gördüm.
Bazı insanlar odaya girince ses getirir.
Avamir girince odanın sessizliği değişirdi.
Sanki eski bir binanın içinde biri yıllardır açılmayan pencereyi aralamış gibi.
Onu anlatmak kolay değildi.
Çünkü Avamir dediğimiz şey bir karakterden çok, zamanla oluşmuş bir tortuydu.
Şehirlerin dibinde kalan pas gibi.
Silinmeyen ama kimsenin dönüp bakmadığı şeylerden.
Bir şiir olarak doğmadı o.
Önce dağınık görüntüler halinde geldi.
Sabaha karşı çalışan bir fabrikanın düdüğü.
Kapanmış bir meyhanenin ters çevrilmiş sandalyeleri.
Otobüs camına başını yaslamış uykusuz bir adam.
Yağmurdan kabarmış duvar afişleri.
Konuşurken yarıda kalan insanlar.
Sonra bütün bunların ortasında aynı gölge dolaşmaya başladı.
Adını bilmiyordum henüz.
Ama onun diğer insanlara benzemediğini anlıyordum.
Çünkü Avamir’in en belirgin yanı acısı değildi.
Acıyı taşıma biçimiydi.
Bazı insanlar kırılınca bağırır.
Bazıları susar.
Avamir ise sanki içinden yavaş yavaş taş eksilen bir bina gibi yaşardı.
Dışarıdan hâlâ ayakta görünür,
ama içinde odalar çökmeye başlamıştır.
Onu yazarken fark ettiğim ilk şey şu oldu:
Avamir hiçbir yere ait değildi ama her yerde izi vardı.
Bir çay bardağının kenarında,
bir işçi montunun cebinde,
gece açık kalan büfelerin floresan ışığında…
şehir onu tanıyordu ama insanlar tanımıyordu.
Şiir büyüdükçe o da büyüdü.
Ve bir noktadan sonra ben yazmayı bıraktım,
o kendini yazmaya başladı.
Mesela bir sahnede ona sigara veriyordum.
O sigarayı yakmıyordu.
Çünkü Avamir’in derdi kül değil, dumandı.
Kaybolmak değil, görünmeden dağılmaktı.
Sonra anladım ki Avamir aslında tek bir adam değildi.
Kendine geç kalan herkesin birleşimiydi o.
Hayatla arasında birkaç saniyelik gecikme olan insanların.
Kalabalığa karışıp yine de dışarıda kalanların.
İçindeki yangını günlük konuşmaların arasına saklayanların.
Bu yüzden şiiri yazarken en çok sessizlik kullandım.
Çünkü Avamir’in gerçek dili buydu.
Bir öğretmen olsaydım öğrencilerime şunu söylerdim:
“Bazı karakterler kurgu değildir.
Toplumun fark edilmeyen taraflarının yavaş yavaş insan şekli almış hâlidir.”
Avamir de öyleydi.
Bir gün ortaya çıkıp yaratılmadı.
Şehir onu yıllarca biriktirdi.
Paslı turnikeler, gece vardiyaları, yarım kalmış aşklar, susturulmuş öfkeler, eski türküler, bozuk sokak lambaları…
Hepsi birleşti.
Ve sonunda ortaya bir adam değil,
yürüyen bir şiir çıktı.
Adı da Avamir oldu.