bütün varoluşların içinde
varoş bir sancıyım
sesi kendinden başkasına ulaşmayan
acı bir çığlık

içindeyim bütün kederlerin
büsbütün dışında kendimin

parmak uçlarımdan
zehir akıyor
kemirmekten aşınmış dudaklarıma
gözlerim
bozuk bir sarkaç oluyor tavanda


-dedim

kaç kulaç daha atsam
bitecek döllenmesi
içime çöreklenmiş
bu yaşam ağrısının

kör oldu gözlerim
tanığı olduğum
dünyaya katlanmaktan


unuttum uykuyu
her acıyı evlat edinip
ayrı ayrı uyutmaya çalışmaktan

Tanrım!

hâşâ sana değil isyanım

ben merhameti
maraza döndüren
kendi tufanım

ç/ağlayan oluyor aşk göğsümde
anaç bir şefkatle
tarıyorum saçlarını
büyüyor,büyüyor
ulaşıyor göğe

durup durup
tırmalıyorum geceyi
kanıyor duvarlar
parmaklık oluyor
pencere pervazları
bütün,büsbütün sana hapsolmuşken
çıkamıyorum içimden

-toplasam dağılan parçalarımı
bir çeyrek çıkmaz kendimden-
...


Necat Uslu