Yol yorgunuyum.
Uyut yüreğinde ey ayın Kara yüzü,
Derin deniz vurgunuyum

...

İflah olmadı kalbim o günden beri
Uzandım günlerin terasına sevgilim
Seviştim hayatla seninle sevişir gibi

Bütün gün istasyonlarda bekledim

...

Geceler uykuda uyanmaz mısın
Nedir baş ucumda tuttuğun yasın
Görünmez yaraların kime küssün
Solmaya mı geldin gönül bahçeme

...

Bu yolculuğa yalnız çıkacağım

Arayacağımı
Kendimi didik didik edeceğimi
Kim bilebilirdi ki

...

Rüzgârın sararttığı bir hatıra…
Bir çiçek, karanlığın eteğinde titrer,
Bir damla, yıldızların sustuğu yerde.

Ve bekler bir özlem,

...

Karanlığın İlahisi...




...

Aşkın Ötesinde Sevginin Varoluşu

Kral kelebekler, her yıl Güney Amerika'nın sıcak topraklarından, Kuzey Amerika'nın serin ovalarına doğru, binlerce kilometrelik bir yolculuğa çıkarlar. İncecik kanatlarıyla, sert rüzgârlara, kasırgalara, aşılmaz dağlara ve kavurucu güneşlere karşı koyarak süzülürler gökyüzünde. Bu yolculuk, yalnızca bir hayatta kalma savaşı değildir. Aynı zamanda doğaya karşı verdikleri bir sadakat, bir sevgi, bir varoluş çağrısına sessiz bir cevap gibidir. Kral kelebeklerin bu destansı yolculuğu, tek bir neslin ömrüne sığmaz. İlk kuşaklar, varacakları Kuzey Amerika’yı asla göremezler. Yine de kanat çırparlar, yine de rüzgâra karşı koyarlar, yine de yola devam ederler. Çünkü bilirler, onların varoluşu, yalnız kendi yaşamlarıyla sınırlı değildir.
Yoldaki her adım, henüz doğmamış nesillere açılan bir kapıdır.

...

Biraz yaşayacaktık,
baharın kokusuyla, serçelerin sesiyle büyüyecektik.
Avuçlarımızda sıcak bir güven,
gözlerimizde kırılmamış rüyalar vardı.

...

Bazen insanın kendi kabuğuna çekilmesi gerekiyor
İç alemine derin bir yolculuğa çıkması gerekiyor.
Her şeyden uzak, herşeye uzak
Kalabalıklar arasında kendi kalabalığına yol amlası
Kalbi ile beyni arasına sıkışan kelimelere yönelmesi

...

Ayrıldım köyümden, umutlar ile
Düştüm gurbet ele, ben garip yolcu
Hasretin yüküyle, binbir çile
Yollara düzüldüm, ben garip yolcu

...