Mevsim değişikliği yorarmış insanı,
Bir rüzgâra kapılır da alır götürürmüş
Güvenle bağlandığı limandan.
Pişmanlıklar kalırmış geriye,
Bir de sessiz bir enkaz...
Elde kalırmış geçmişin kopmuş halatı,
Yırtık bir resim,
Birkaç solgun mutluluk karesi.
Ne kadar toplasan da dağılmış yılları,
Eksik kalırmış bir yerleri.
Bazı gidişler dönüş bilmezmiş,
Bazı hatıralar ise
Kıyıya vuran dalgalar gibi
Durmadan geri gelirmiş.
Bir sandıkta saklı mektuplar kalırmış,
Mürekkebi solmuş cümleler arasında
Yarım kalmış vedalar uyurmuş.
İnsan bazen bir şarkıda bulurmuş kendini,
Bazen eski bir sokak köşesinde.
Bir koku, bir ses, bir gölge
Yılların üzerini örttüğü anıları
Usulca uyandırırmış yeniden.
O vakit anlarmış ki insan,
Zaman her şeyi alıp götürmezmiş.
Küllenen ateşin altında
Bir kor bırakırmış mutlaka.
Ve en çok da geceleri konuşurmuş geçmiş;
Sessizlik büyüdükçe,
Yokluğun sesi çoğalırmış.
Kırık dökük hatıralardan
Kendine bir sığınak kurarmış insan,
Sonra o sığınağın içinde
Bir ömür kendini ararmış.