5
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
71
Okunma
Ayakları geri geri de gidermiş insanın,Yüreği varmak istese de adımları direnirmiş bazen.
Kapıyı açacak bir el olmayınca,
Virane gelirmiş baba ocağı.
Bir zamanlar meyveleriyle dalları eğilen bahçelerde,
Kahkahalar göçüp gitmiş.
Geride yalnız,
Kulakta yankılanan birkaç ses kalmış.
Hüzün sessizce çöker omuzlarına insanın.
Çiçekleriyle övünen annenin dalgın bakışları kalırmış hafızada.
Renklerini yitirmiş sardunyalar,
Kurumuş iki ağacı sulayarak
Hatıraları yaşatmaya çalışırmış insan.
Sonra anlarmış ki...
Ne evler eski evdir,
Ne bahçeler eski bahçe.
Ve en acısı;
Diktiği ağaç kadar ömrü olmazmış insanın.
Gölgesiz 2026
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
