Ne yazsam suskunum

güllerin izinden çoşkun
dağılırım kendimi toplarım
kendi yapraklarımdan kanatarak ...

Aslında üzülmüyoruz biz ölülerimize
kendimize üzülüyoruz
o boşalan alanın içinde
kendi yalnızlığımızı görürken
kendi kendimize çarparken
aynada durmadan...

aslında üzüldüğümüz şey
geride kalmak gidenlerin arkasından
bir rüyanın seyircisi gibi
kendini izlemek ,kendine şaşırmak
kaygılanmak ödeneceklere

aslında sizin ardınızdan
ağladığımda korktuklarımı sabitliyordum bir bir
yerde duracak ağır bir taş gibi
tüm çektiklerimin içinde ölümün yüzleri
geriye kalan kalın bir tortudur
içimde kalan içimde yaşayan ...

Ölüm
elinde dev tırmık
hasat etmeye gelen
bir töre ağası gibi
umursamaz ...

küllerin haddi hesabı yok geçmişte

ellerim insan yanığı
sarı bir artık kalır geride
tuttuğum yerlerin heryerinde...

Resmi bir canavarın ümmetinden
içimde bir alan var boyunduruğa uyan
tırnakları yenmiş bir hürriyet gibi
defolu uçan sürüsüyle gökyüzüne...