sorgusuz sualsiz yaşama hakları ellerinden alınan
daha doğmadan kıyılan bütün minik canlara ithafen....
___________________________________________________

Bana nasıl kıydılar?
benimde minicik ellerim, ayaklarım olacaktı
kopardılar...
ışıl ışıl parlayan gözlerim olacaktı
soldurdular...
gülümseyen, kahkahalar atan dudaklarım olacaktı
susturdular...
ve sadece sevmek için çarpan kalbimi
durdurdular...

oysa kalbim atmaya başladığından beri
bende görmek istemiştim günesi
bende nefes alacaktım
bende yaşayacaktım
can bulduğum bedenden mutlu ayrılacaktım
böyle zorla koparılmayacaktım
bende doğacaktım
gülücükler atacaktım dünyaya
merhaba diyecektim
merhaba ben geldim dünya...
sonra anne diyecektim ilk önce
belkide baba...
yürümeyi öğrenecektim düşe kalka
gönlümce koşup oynayacaktım kırlarda
anneme rengarenk çiçekler toplayacaktım
uçurtma uçurup kuşlarla yarışacaktım
büyüdükçe hayatı tanıyacaktım
gün gelecek
her düştüğümde ağlamamayı bile başaracaktım
sevinç, üzüntü, mutluluk ve acı hepsini yaşayacaktım
sevecektim, sevilecektim
acıyla, mutlulukla büyüyecektim
can bulduğum bedende can vermeyecektim...

neden istemedilerki beni?
bana yetmeyecek kadar azmıydı
yüreklerinde biriken sevgi
varlığım onları mutsuzmu edecekti?
belkide sadece ağır bir yük olarak gördüler beni
yada sadece kolay olandı yapmak istedikleri
büyütmek doğurmaktan sancılıymış ya
belkide tüm istedikleri o sancıyı çekmemekti
sebebi ne olursa olsun
bir cana bu kadar kolay kıyabilecek kadar kalpsizlermiydi?
bir hayata son vermek bu kadar basitmi?...

bir türlü anlayamıyorum
siz söyleyin ne olur bana nasıl kıydılar?
daha nefes bile alamasamda,ufacıkta olsam
bir can olduğumu nasıl unuttular?
benimde kalbimin attığını
benimde yaşamaya hakkım olduğunu nasıl unuttular?
beni düşünmeden, sorgulamadan
bana sormadan, daha doğmadan
ve hiç acımadan canımı aldılar...