Küstüm demeye dilimiz varmaz, susardık...

Özlemekti deryayı dar kılan,
Döne döne yakan bir evren…

Sevmek zor muydu,
İnsanı insan yapan…

İhanet düzünde aşk yokuş.
Sevgi kurmaca,
Yapay çiçekler gibi…

Gidilecek yer, kalacak kimse yok.

Diz dize, göz göze kilitlenen,
Kabuksuz yara her birimiz.
Yâr dediğimiz uçurum, atlamaya.

Göz göze yalnızlıklar büyütüyoruz.
Bomboş bir karanlıkta geçen ömre kapanmış
Parantez içinde noktayı koyuyoruz.

Hikâye anlatmaktan, dinlemekten,
Dokunamıyoruz yürek yüreğe…

Acı çektik de,
Neden acı çektiriyoruz?

Sahi; şiirler, şarkılar sevgisizlikten mi doğuyor,
Efsaneler yazılıyor?

Bu kıtlığı başlatan kim?
Sevilmeyi isterken,
Sevmeyi beceremiyor muyuz?

Kâğıt kalemin canına işlemiyor mürekkebi,
İtibar kaybetti gerçek,
Sünnisi makbule erdi sevdanın.

Derinde yaydığı mürekkebiyle
Hürriyetini yazar bir balık...


Vaha Sahra