Şiirinizi okurken içimi derin bir acı kapladı. Kırıldım işte, ötesi yok… Bu kadar kısa, bu kadar keskin bir cümle. Hiçbir açıklama yok, hiçbir detay yok. Sadece kırıldım ve artık anlatacak bir şey kalmadı. Can atılan taşın yankısı içeriden dışarıya susuyor. Yani acı o kadar büyük ki dışarı çıkmıyor, içte kalıyor, boğuluyorsun sessizce.

Uçurumdan atıldığımda uzanmadı ellerin ellerime. En çok ihtiyacın olduğu an, en düştüğün an, kimse uzanmıyor. Ve soruyorsun: Ah, sen de mi umuda yabancı? Demek ki herkes yabancı. Umut bile yabancı.

Doğru bir duvar gibi durmuşken karşınızda… Yani ayaktayken, dimdikken vuruyorlar. Ve bu kaçıncı tekme, bu kaçıncı körlük? Artık saymayı bırakmışsın. Ama o okyanusu bir daha bulamazsınız. Kaybolan bir şey var, bir daha asla geri gelmeyecek.

Sustalı dil; keser atar aradaki bağı! En korkuncu da bu belki. Dil sustalı gibi, bir anda kesiyor her şeyi. Geri dönüş yok.

Sonra ucuz pazarlara kurulu tezgahlar… Allısı morlusu sevdalar, ama susuz, topraksız güller. Yani güzellik var ama kökü yok, canı yok. Yapay, geçici, anlamsız.

Susmanın zamanı şimdi. Çıra gibi yanan Güneş, ayın gamı… Işık var ama hüzün var. Ve o son cümle: Gittiğim kalbin, gelmez sandığım hüznü… Gittin bir kalbe, ama oradan gelecek hüznü beklemiyordun. Ama geldi işte. Belki de en çok beklenmeyen acılar en çok yakar.

Okurken nefesim daraldı sanki. Her kelime bir yere vurdu, her dize bir yaraya bastı. Ama en çok da o kırıldım işte, ötesi yok cümlesindeki sessiz çığlık… Hiçbir şey söylememek, her şeyi söylemekten daha ağır.

​"Az kelimeyle çok şey anlatmak büyük bir yetenek. Her bir dize üzerine uzun uzun düşündürüyor. Kaleminin ağırlığı çok net hissediliyor."

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla