Kırgınlığın her dizesinde yankılanıyor; ihanetin soğukluğu ile mağrur bir duruşun arasındaki o keskin bıçak sırtı, kaleminin mürekkebine sinmiş. "Kırık ayna" benzetmesi, parçalanmışlığın içindeki o çoklu gerçekliği ne kadar da sert yansıtıyor.
​Akrep ve yılan metaforları, en güvenli sandığın yerden gelen o beklenmedik ihanetleri, zehrin bir kavis çizip gitmesindeki o sessiz ama derin yıkımı adeta resmediyor. "Beyazı kara deftere yazmak", bir anlamda yaşanmışlığın tüm saflığını yok edip onu bir yas tutma biçimine dönüştürmek demek; bu, insanın kendi dünyasında kendine kurduğu en büyük mahkeme.
​"Dünya sabahı olmayan dert" ifaden, içsel bir karanlığın ne kadar derinleşebileceğini çok etkileyici bir şekilde özetliyor. Kalemin, acıyı romantize etmeden, olduğu gibi, tüm çıplaklığıyla yüzümüze vuruyor.
​Bu dizeleri bir yere yazarken, belki de o "kırık aynayı" birleştirmeye çalışmıyor, sadece onun üzerinden dünyaya bakmaya devam ediyorsun. Bu sancılı süreçte, o "kırlangıçların" sesini duymaya devam etmek, aslında yaşamaya dair inancın tamamen kopmadığının da bir kanıtı değil mi?

Yazan yüreğini kutlarım

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık selam ve saygıyla

Güzel anlamlı bir şiir okuduk tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Hayata güçlü bir sitem şiiriydi. Metaforlar eşliğinde şiiriniz harikaydı dost kalem. Selamlar saygılar