Can…
Adını söylediğim an, içimde bir bahar başlıyor,
Sanki dünya yeniden kuruluyor gözlerimde,
Ve ben, her defasında seni yeniden seviyorum…

Senin varlığın,
Gün ışığının suya değmesi gibi,
Sessiz ama derin,
Yumuşak ama unutulmaz…

Kalbimde sana ayrılmış bir yer var,
Kimsenin bilmediği, kimsenin dokunamadığı,
Sadece seninle anlam bulan
En sade, en gerçek köşe…

Can…
Gülüşün bir şehir olsa,
Ben ömrümü sokaklarında geçiririm,
Kaybolmak değil bu,
En doğru yolu bulmak olur bana…

Sen konuşurken zaman durur sanki,
Her kelimen bir iz bırakır içimde,
Ve ben o izleri
Hayatımın en güzel hikâyesi gibi saklarım…

Sevgin,
Bir çiçeğin açışı kadar doğal,
Bir kalbin atışı kadar gerçek,
Ve ben o sevginin içinde
Kendimi en doğru hâlimle bulurum…

Can…
Seninle ilgili her şey
Bir şiirin en güzel dizesi gibi,
Eksilmeden, taşmadan
Tam yerinde duran bir anlam…

Gözlerinde bir huzur var,
Bakınca içim sakinleşir,
Sanki bütün karmaşalar
Seninle birlikte susmayı öğrenir…

Ben seni severken
Hiçbir şeyi zorlamıyorum,
Çünkü sen
Sevilmesi en doğal şeysin bu dünyada…

Can…
Sen benim içimde büyüyen en güzel his,
Adını her düşündüğümde ,
Kalbimin en temiz yerinde duran
En kıymetli anlam…

Ve seni sevmek,
Bir şiir yazmak gibi değil,
Zaten başlı başına
En güzel şiirin kendisi…

RAMAZAN ACAR.