Hayallerim, zamanın önünde yere iki büklüm diz mi çöktünüz
mini mini umutlarım, daha doğamadan yüreğime gömüldünüz
hep bitmeyen tükenmeyen sorular ülkesinde sarhoş gezginim
bir meçhul menzile varmak için ölesiye yorgunum ve bezginim

ipe sapa gelmez düşüncelerim bana ait olamadan geçip gittiniz...

Gel ne olursun bari ellerimden tut sarı saçlı mavi gözlü çocuğum
çok güç oldu kendimden kendimi var iken yok ettiğim bu doğum
sanki birileri tanıyor gibi azıcık lakin ekserisi için zaten hiç yokum
kalmayacak hafızalarda gidince geride bıraktığım nefesim ve kokum...

Dizimdeki sıyrıkları öpüyorum geçiyorum acıların içinden sabaha
biliyorum sayılı güneşleri beklerken bıkıp usanacak yorulacağım
örümceğin ağına yakalanmış sinektir aklım fikrime danışacağım
gün gelecek bedensiz bir alemde bambaşka bir hayata alışacağım...

Obsesif kompulsiftir sevgiye doyamadan büyütülen bütün çocuklar
ne yapıp ederlerse etsinler kaybettikleri bir şeyi her yerde arar dururlar
her şeyden sorumlu tutarlar kendilerini hem de her şeyden içten içe
bir de suçlu hisseder kendisini insanların arasında ezilip çiğnendikçe...

Şimdi ben de hatıraların içinde solup gitmiş eskimiş bir hatırayım
isterim ki mümkün olsun ziyan olmuş zamanımı mazimden geri alayım
o düştüğüm hataların hiçbirine düşmeden doğru yolda sabit kalayım
annemden doğduğum ilk günkü kadar saf tertemiz masum olayım...




Gülhan Çeliktaş