Vesveseli biriyim ben
buna çok üzülürdüm kahrımdan ölürdüm
zannederdim dünyada bir ben böyleyim
kendi kendimden kaçıp nerelere gideyim

Yıllar yılları kovaladıkça
vesvesenin takıntı olduğunu öğrendim
akla gelen kötü düşüncelerdi derdim
üstelik muhatapları ise olurdu en sevdiklerim

Sahiplenir dertlenirdim bu düşünceler yüzünden
eyvah ben kötü bir insanım derdim hemen
ağlardım çırpınırdım tövbe ederdim kendimce
çabaladıkça gitmezdi artardı sessizce

Psikologları dinledim okudum araştırdım
bundan kurtulabilmek için kitaplar karıştırdım
bazen aklımdan senin için kötü bi şey geçti dedim
küskünlük dargınlık kırgınlık sille yedim

Artık biliyorum ki bu her insanda var olan
farkı yokmuş meğerse uçup giden bulutlardan
üstelik benim vesvese dediğim sözleri insanlar
vicdan azabı duymadan birbirine söyleyip dururlar

A aa diye şaşırıyorum bazen dillerinden çıkanlara
düşünmekten bile korktuğum şeyleri uluorta yayana
onlar da mı gariplik yoksa ben de mi tuhaflık
vicdan yükü ile uzun yıllar boyunca yaşamak mı saflık

Düşünce zihinde oluşur kalp ise tertemiz bir cevher
sahiplenirsen acı çekersin dersin her dem benimleler
halbuki senin değil onların hiçbirisi zihninin sesi
silinir böylece içinin gerçek dışı pası isi

İnsanlar fütursuzca sözler söylüyorlar birbirlerine
yeni doğan kız bebeğine ne çirkin diyor bir anne
yargılıyorlar, gıybet yapıyorlar, alay ediyorlar
Allah’tan korkmuyorlar kullardan utanmıyorlar

Ben aklıma gelen bir düşünce yüzünden azap çekerken
başka insanların rahatlığına bakıp kalıyorum hayretten
diyorum ki her birimizde olan bir özellik değil miydi vicdan
öyle ise vazgeçmeliyim kendi kendime ettiğim haksızlıktan...


Gülhan Çeliktaş