Mutluluğun da dili var derdin de. Neşenin de dili var kederin de. Huzurun da dili var hüznün de.

Sakinliğin de dili var hiddetin de. Hilmin dili var şiddetin de. Sevginin de dili var nefretin de.

İnkarın da dili var imanın da. İtaatin de dili var isyanın da. Anmanın da dili var nisyanın da.

Her duygunun dili var da kalp kırıklığının yok.

Kalp kırıldığı anda dille rabıtası kesiliyor sanki.

Bir bardak kırıldığında elimizdeki en önemli işi bile bırakıp cam parçalarını topluyoruz. Kalbimiz kırıldığında da aynı şeyi yapıyor, her şeyi bir yana bırakıp can parçalarımızı topluyoruz.
Bardak gibi biz de ilk anda can havliyle ses çıkartsak da sonradan sükûneti seçiyoruz. Kalbimizin sükûnunu, ruhumuzun sakinleşmesini bekliyoruz. Yaramızı sarıp kabuk bağlayana kadar acımızı susturuyoruz.
Belki bu yüzden sessizliğe gömülüyoruz.
Belki de bu yüzden dilin bir anlamı da kalp. Belki de bu yüzden aslında kelimelere bile gerek yok.

Çok şey değil aslında istediğimiz: Bir kuru selam, iki güzel kelam. Vesselam.

Hamiyet Su Kopartan