Ne ruhumda, ne de bedenimde;
Sağlam bir şeylerin kalmadığını hissedebiliyorum artık...
İnsanın kalbi kırıldığında,
Geriye kalanlar da kırılmaya başlıyor sonra;
Yavaş yavaş...

Çok doluyum
Ve çok yorgun...
"Dokunsalar ağlayacağım" diyemiyorum ama,
Çünkü biliyorum ki;
Dokunsalar yıkılacağım kuru kuruya...
O duruma geldim,
Bıçak kemiğe dayandı!
Hani derler ya;
Burama kadar geldi işte,
Burama...

Zar zor birbirlerine tutturulmuşken zerrelerim,
Parçalandığım iyice belli olur bilirim,
Yere yığıldığımda...
Un ufak olurum birde,
Ezmeden geçmezler de üstümden...
Hatta farkında olmadan,
Geçip gidenler bile olur benden...
Düşenin hakkı yok çünkü;
Ayaktakinden...

Yıkılırsa bedenim nerede kalır ruhum,
Hiç düşündüm mü bunu?
Hangi beden kabul edebilir peki ruhumu?
Ruhum ki;
Rahat edebileceği bir bedenin olmadığını artık biliyor...

Ahmet Kastancı