Merhaba,ayrılıklar zaten hüzündür...En sevinçlisinde bile burukluk vardır...Çünki ayrılmalarda mutlaka giden bi şeyler ve kopan parçalar görürsünüz...Örneğin düşen bir yaprak geriye gelmez...Akan sular da...Oysa her gitme bir şeyleri arama...yitirilen umutları yakalama adınadır...lakin gitmeler bitmek demektir...Kopmak...eksilmek...kaybetmek...Hele de sevmelerde...Seven insan niçin gider?...Bilinmez...Kimi sevgisine layık olamaz...Duru ve sadık aşkların altında ezilen kıytırık karekterler sevginin dürüstlüğüne dayanamaz...kaçar...kendi gibi kaypak zeminlerde arar özlediklerini...Yahutta ömrü vefa vermeyen ...kokusu olmayan çöplüklerde biten güllerin ardına düşer...Hani derler ya karga çöplükten tad alır...bülbüldür gülü arayan...

Bir de sevgisine köle olan kalpler vardır ayrılığı yeğleyen...Bu kaçınılmazdır...Giderken de yüreğini bırakıp sevdiğininkini götürür...İşte "kara sevda" budur...Özlemler yüreklerde buram buram...sevgiler yürekte ıslak ıslaktır...Anlar yıl...yıllar asırdır ölmeye bedel...İşte şairin dilinden dökülen dizeler böylesi bir yürek sevdasıdır;

Derin bir sızı kaplıyor gönlümü
Gideceksin ya çok uzaklara
Rüzgarın savurduğu düşlerle
Ellerim düşecek yine apansız
Boş bir salıncak gibi
Huşu ile savrulacak ruhum
Sensizlikten sensizliğe…

Koşulsuz,sınırsız ve nedensiz sevmelerde işte ayrılık budur...Hiç bir şey ummadan, huşu ile yanabilmek...Sevdiği uğruna feda-i can olmak...Bu duygunun hüznü içinde mesut olabilmek...O kadar karşılıksız bir sevgi ki...Kendisinin sevilmesini bile düşünmeden,ummadan...Kendi sevmesinin met olmuşluğu içinde bu yetmektedir kendine...Ve acı ile inler:

Yeşil bakışlarıma tel tel düşmüş zülüflerde
Ayrılık türküleri mi çalacak hep yüreğim ?

Derken razı olduğu akibti de işaret eder;

Zindanlar paklar efkarımı
Demir prangalara esir dillerim…


Sonra da gittiğini bile bile sorar;

Gidiyorsun öyle mi ?...Bakışlarımı yokluğun...Bedenimi susuzluğun kavururken...

Aslında seven yürek buna çoktan razıdır...Çünki kendi kaleminden dökülmektedir bu kabullenmişliğe:

Var git göynümün hüznü !


Git hadi !
Iraklaş yamacımdan adım adım !

Hissetmeden sıcağımı, var git yoluna !

Ne kadar asilce bir duruştur aşk adına...Zırhlı bir düşman müfrezesine pusatsız meydan okuyan sade ve iddiasız serdengeçtinin diklenmesidir bu...Hallac-ı Mansur'un "İlahi aşk" uğruna kendisini asanlara tebessümüdür...Ölüme meydan okuyan yüreği, taş atanlara gülerken... bir gül atan dostuna gözyaşlarını boşaltması kadar da yufka...hassas...duygulu ve içli...Sevmek budur galiba...Ölmeden önce bir kaç kez ölebilmek...

Nadide ve sıradışı şiiriniz için fazla yazmış olabilirim...Bazen duyguların sınırlarını zorlar zihnim...Hoş görünüzle tebriklerimi gönderiyorum efendim...Eksikleri ile beraber kabule şayan...Entellektüel-41