Kendinize has zengin kelime hazineniz ile gönlünüze akan gönül sesinizi beğeniyle okudum hislenen kalbiniz yazan kaleminiz dert görmesin selâm ve sevgilerimle kalın sağlıcakla.

Sırılsıklam bir aşkın sessiz şehirlerdeki yankısıydı. Ne güzel bir şiirdi okuduğum. Müzik ise şiire yoldaşlık etmiş. Şair yüreğinizi tebrik ediyorum. Saygılar selamlar

Değerli şiir sırdaşım , uzun süredir uzak kaldığım şiirlere yine senin eserinle dönmek ve keyif alarak kaybolmak dizelerinde , özlemişim be...
Şiirin, yoğun bir özlem, bekleyiş ve içe dönük kırılganlık şiiri. Duygularını doğrudan anlatmak yerine yağmur, serçe, istasyon, tren ve çiçek imgeleriyle somutlaştırmışsın.


Şiirinde "istasyon" yalnızca fiziksel bir yer değil, hayatın durakladığı, ne gidebilen ne de kalabilen ruh hâlinin simgesi olarak kullanmışsın. Bekleyiş uzadıkça geçen her trenin insandan bir parça alıp götürmesi, zamanın ve özlemin yıpratıcı etkisini başarılı bir şekilde hissettirmişsin.

Şiirin omurgasını oluşturan diğer güçlü imge ise yağmur. Başlangıçta acıyı temsil eden yağmur, ilerleyen dizelerde dönüşüm ihtimaline de kapı aralıyor:

"Belki bir çiçeğe filiz olmak içindi bunca yağmur"

Bu bakış açısı, şiirin tamamen karanlık bir zeminde kalmasını engelliyor. Acının, insanı büyüten ve olgunlaştıran bir süreç olabileceği düşüncesi sezdiriyor okuyucuya ki bekleyişin en dip noktasında yaşayan biri olarak bu dize bile başlı başına şiir oldu bana değerli arkadaşım.

Şiirinin son bölümü ise etkili bir teslimiyet duygusu taşıyor:

"Öylece kaldım, ne gidecek kadar tam, ne kalacak kadar kendimdeydim"

Bu dizelerinde kimlik parçalanması, yorgunluk ve kararsızlık hissi oldukça güçlü vermişsin. Yaşadığın kırgınlığı dramatize etmek yerine iç konuşma biçiminde aktardığın için samimiyet duygusu artıyor.
Serçenin gözyaşı, istasyon, tren ve sırılsıklam olan ruh halinden, şiirin başından sonuna kadar birbirini tamamlayan bir atmosfere dönüştürüyor ki okuyanın soluklandığı nefes aldığı bir alan gibi değerli arkadaşım. Yer yer serbest şiirin doğal tekrarlarından yararlanmış ve özellikle "özlemek ile beklemek arasında" araf yerine bir köprü kurmuş hayatla ve hayata bağlanış olmuş.

İnsan bazen sevdiğini değil, beklediği ihtimali özler; zaman geçtikçe de o bekleyişin içinde yavaş yavaş kendini kaybeder. Şiirin tam da bu ruh hâlinin yağmurla yazılmış bir iç dökümü gibi olmuş , ne de güzel olmuş , sayfaya yakışan ....

Zevkle okuduğum nadir şiirlerdendi , belki de kendi ruh halimin yansımasıydı değerli dizelerin. Şiir de bu değil midir ki , okuyanın kendini bulduğu mecra...

Kalemin hiç susmasın değerli şiir sırdaşım , hep sevgim ve saygımla

Yüreğinize ve kaleminize sağlık, çok güzel ve anlamlıydı şiiriniz tebrik ederim

bir serçenin gözyaşı düşünce içime... özlemek sustu, beklemek sustu, ben sustum. kusunca kalemim sıklamsırıllığıma şiir sustu, şehir sustu...

güzeldi....

saygılar

Özlemekle beklemek arasındaki o sahipsiz yerde kalan yüreğin hüznü, dizeleriniz boyunca yağmur gibi ağır ağır içime işledi Elif Hanım. “bir istasyonda unutulmuş yüreğim, / hangi tren geçse, / bir parça daha ben aldı gitti” sözleri, her bekleyişte biraz daha eksilmeyi çok güçlü bir görüntüye dönüştürüyor. “İçinde baharı taşısa da / mevsimi hep yalnızlıktı” dizesi ise umut barındırdığı hâlde hiç çiçek açamayan bir ruhun kaderini şiirin en derin yerine bırakıyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.