Bir sonbahardı...
Yapraklar henüz sararmaya yeni başlamıştı.
Issız bir yolda
tek başıma yürüyordum.
Ayaklarımın altında
çıtırdayan yapraklardan başka
ses yoktu.

Başımı kaldırıp etrafa bakmıyordum.
Canım hiçbir şeyi görmek istemiyordu.
İçim darmadağındı.

Yürüdükçe biraz olsun
rahatlarım sanıyordum.
Gerçekten de içimdeki ağırlık
biraz hafifliyordu
ama bedenimdeki yorgunluk
bir türlü geçmiyordu.

Sonra bir bank gördüm.
Oturup uzun süre
hiçbir şey yapmadan kaldım.
Karşımda sadece
rüzgârla oradan oraya savrulan yapraklar vardı.

Garipti...
O gün kimsem yoktu yanımda
ama yapraklar
sanki bana eşlik ediyordu.

Belki de insan
bazen kimseyle konuşmadan da
biraz olsun iyi hissedebiliyor.

Başımı kaldırdım.
Etrafıma ilk kez baktım.

Eylüldü...

Sonbahar daha yeni başlamıştı
ama ben
içimde çoktan bir şeyleri
döküp bırakmıştım.

SİLEZYA