Ne rüzgâr dindiriyor ateşi,
ne de gecenin ayazı iyi geliyor bu sızıya.
İçimde bir şey yanıyor çoktandır.
Bazen konuşmak istiyorum,
birine her şeyi anlatmak,
ne varsa döküp rahatlamak…
Ama olmuyor.

Bir yerden sonra boğazım düğümleniyor.
Susuyorum.
Oysa içimde susmayan ne çok şey var.
Gülüp geçiyorum bazen,
sanki hiçbir şey yokmuş gibi.
Ama insan,
taşıdığı yorgunluğu başkalarına anlatamıyor.
Canın ne kadar yandığını bilsinler istiyorsun
ama yine de susuyorsun.

Bazen çekip gitmek istiyor insan.
Öyle büyük hayallerden değil;
sadece uzaklaşmak…
Bir süre kimse tanımasın,
ne yaptığımı,
neden sustuğumu,
adımı bile sormasın.
Ama gidemiyor.
Çünkü insan gitmek istediği yerden değil,
sırtındakilerden kaçmak istiyor.
Ve ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın,
kendinden kaçamıyor.

Kapanmamış defterler var çünkü.
Söyleyemediğim sözler,
içime attığım kırgınlıklar,
ve ne yaparsam yapayım
boğazımdan bir türlü geçmeyen keşkeler...
Hepsi duruyor yerli yerinde.

Affedilemeyenler var;
ne kadar zaman geçerse geçsin
insanın içinden çıkıp gitmeyen.
Bazen bir odaya kapanıp,
kimse duymadan,
kimse kapıyı açıp
“Ne oldu?” diye sormadan
hıçkıra hıçkıra ağlamak geliyor içimden.
Çünkü bazen
ne olduğunu anlatacak güç bile kalmıyor.

Sonra gece oluyor.
Herkes kendi hayatına çekiliyor,
ben yine kendimle baş başa kalıyorum.
İçimde biriken onca düşünce,
söyleyemediğim onca şey
gece olunca daha da ağırlaşıyor.
Öyle kimseye bir şey anlattığım da yok artık.
Zaten anlasalar ne değişecek?

Bazı yangınlar vardır…
Kimse dönüp bakmaz.
Ama insanın bütün dünyasını yakar.
Ve ben,
her gün hiçbir şey olmamış gibi
yaşamaya devam ediyorum.

Silezya