Siz bilmezsiniz gurbetin sancısını.
Çocuk yaşta, hiç bilmediğin o sokaklarda,
Anadan, babadan bir asır ayrı kalmak ne demek...

Annemin kokusu burnumda tüterdi de sarılamazdım,
Babamın gölgesini arardım her köşe başında.
Kardeşlerimle bölüşemediğim o çocukluk,
Sızım sızım sızlardı içimde;
Gurbet; el evinde emanet kalmakmış meğer.

Karışırsın el içine;
Ne sofranın tadı kalır, ne yattığın yatağın huzuru.

Zalim gurbet...
Mutfakta soğan doğrarken ağlardım da,
"Gözüme kaçtı" derdim, saklardım gözyaşımı.
Çamaşır yıkarken "Ah anam" diye fısıldardım gizlice.
Ev senin değil, odan senin değil,
Oturduğun döşekte bile misafirsin.
Ağlamak istersen, gurbet ona bile izin vermez;
Kendinden başka sığınacak kimsen yoktur,
Garipsin...

Burnumda tüter köyümün dağları, ağaçları,
Buram buram kokan o tarhana çorbası...
Kardeşlerimle koştuğumuz o sokaklar,
Bacası tüten o kerpiç evimiz...
Anamın elinden yediğim sıcak aş,
Babamın getirdiği o ilk bayramlık...
Ne kadar büyürsem büyüyeyim,
İçimde hep o masum, o eksik çocuk sızlar.

Biz yoklukla büyüdük,
Yaralarımızı bir başımıza, üfleyerek kendimiz sardık.

Birlikte yaşamadan bitti koca bir ömür.
Babamın şakaklarına düşen kırları,
Annemin yüzündeki o derin çizgileri,
Görmeden, yanlarında olamadan büyüdüm ben.
Ne onlar benim büyüdüğümü gördü,
Ne ben onların yaşlandığını...
İşte budur yüreği parça parça eden;
Zalim gurbetle geçen o zalim yıllar,
Bizden habersiz çaldı en güzel yaşımızı...

Silezya