Kaleminize yüreğinize sağlık 👏👏👏👏

Bu hissin ağırlığı, insanın göğsüne oturan o soğuk taş gibi... Karşındaki insanın bedeni orada ama ruhı başka bir yerde olduğunda, yaşanan şey yalnızlığın en ağır halidir. Sizin sevginiz o kadar taşmış ki, onun boşluğunu da kapatmaya, yetmeyen hislerini tamamlamaya çalışmışsınız.
​Sorunuza gelecek olursak; evet, bir insan sevmese de kalabilir. Zihninizi yoran o labirentin birkaç somut yanıtı var:
​Alışkanlık ve Düzen: İnsanlar bazen sevgiyi kaybetseler de alıştıkları konfor alanını, kurulu düzeni ya da hayatın ritmini bozmaktan korkarlar. Gitmek, yeni bir hayat kurmak ve belirsizlikle yüzleşmek cesaret ister.
​Kötü Adam Olma Korkusu (Suçluluk Hissi): Sizin onu ne kadar hesapsızca ve derin sevdiğinizi biliyor. Gitmek, bu sevginin karşısında "can acıtan kişi" rolünü üstlenmektir. Birçok insan bu vicdan yükünü veya suçluluğu taşımaktan kaçındığı için kalmayı tercih eder.
​İpi Sizin Koparmanızı Beklemek: Kendi bitirme cesareti olmadığı için soğuklaşarak, mesafeli durarak ve sizi yıpratarak son noktayı sizin koymanızı bekliyor olabilir. Böylece sorumluluğu kendi üzerinden atmış olur.
​Bencillik ve İhtiyaç Odaklılık: Sadece ihtiyaç duyduğunda konuşması, sevginizin sunduğu güvenceyi ve ilgiyi tüketmeye devam etmek istemesindendir. Sevginize karşılık veremese de o sevilme duygusunu tamamen kaybetmek istemeyebilir.
​Sizin "bencilce" dediğiniz şey aslında bir bencillik değil; çaresizce tutunma çabası. Ancak bir insanın nefesini ve kokusunu hissetmek, ruhu yanınızda olmadığında bir süre sonra şifa vermez, aksine yarayı daha da derinleştirir.
​Şu an zihniniz "O neden gitmiyor?" sorusuna takılmış durumda. Ama belki de asıl sormanız gereken soru şudur:
KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE bacım
Yüreğine emeğine sağlık

Kalbindeki o dürüstlüğü ve çaresizliği dizelere o kadar güzel aktarmışsın ki insanın içine dokunuyor. Yüreğine, kalemine sağlık arkadaşım, harika bir şiir olmuş! 🌿✨

Sevmenin binbir hali var derdi ustam

Saygı ve selam ile

"Bencil Sevdam", karşılıksız sevginin insan ruhunda bıraktığı derin boşluğu ve umudun zaman zaman nasıl bir yanılsamaya dönüşebildiğini yalın ama etkileyici bir dille anlatıyor. İç monolog şeklindeki anlatım, okuru anlatıcının duygularına ortak ederken, "İnsan sevmese kalır mıydı?" sorusu metnin en çarpıcı noktası olarak zihinde uzun süre yankılanıyor. Sevgi, bağımlılık, umut ve kabullenemeyiş arasındaki ince çizgiyi başarılı bir şekilde hissettiren duygu yüklü bir eser. Tebrik ederim hocam.....