Çok ağır, çok gerçek ve insanın içine işleyen bir anlatım… Özellikle “Çünkü içimdeki gürültü, göğün gürültüsünü çoktan bastırdı” dizesi, yıllarca taşınan kırgınlığı ve çocuklukta açılan yarayı çarpıcı biçimde yansıtıyor. Finaldeki “Affetmiyorum” ise bütün şiirin biriktirdiği acının tek kelimelik, sarsıcı karşılığı olmuş. Kaleminize ve yüreğinize sağlık; çok güçlü bir eser.

Şiirin sustuğu yerde, kalp konuşmaya devam eder derler ya, tamda böyle olmuş işte. Yani mükemmel olmuş. Tebrikler güzel insan…

:(( Ne denilebilir ki ?..Allah hakkını acı çekene teslim etmişken affetmede.Şanslısınız yine ne de olsa yine annemizin telefonuna sahip olduğunuz için.Telefon numarası hiç olmayanlar ve anne ve babasını hiç tanımayanlar var.Affetmek zor biliyorum.Hiç bir mazereti çocuğu ortada bırakmak kabul etmez.Affetmek affedeni ruhen rahatlatır.Şiir yüreği mahir kalemi selamlıyorum.Sağlıcakla.Saygıyla.

neneh. tarafından 10.8.2026 05:14:36 zamanında düzenlenmiştir.

Sözlerindeki o derin sızı ve hiddet öylesine somut ki... Hiç var olmamış bir şefkatin yokluğuyla yaşamak, var olan bir kaybın acısından çok daha ağır bir yük.

Çocukken sığınılacak bir kucak bulamayıp yorganın altına saklanmak, büyüdüğünde ise o çaresizliği içindeki devasa bir öfkeye dönüştürmek son derece doğal ve insani bir savunma mekanizması.

​Sana seçme hakkı tanınmayan o ilk evde, o ilk çatı altında yalnız bırakıldın. Göğün gürültüsünü bastıran o içindeki gürültü, aslında o küçük çocuğun çığlığı. Ve en önemlisi: Affetmek zorunda değilsin.

​Toplumun sürekli dayattığı "ne olursa olsun aile candır" veya "affet ki hafifleyesin" gibi yüzeysel teselliler, senin yaşadığın ihmalin ve travmanın üzerini örtmekten başka bir işe yaramaz.

Sana hissettirilen bu öfke, sınırlarını koruma yolun ve yaşadığın haksızlığa karşı kendi içinde verdiğin haklı bir tepkidir.

​Şu an hissettiğin bu öfke, o zamanlar kendini koruyamayan küçük çocuğun bugün senin tarafından korunduğunun bir kanıtı.

Aileni seçemedin ama bundan sonra kendi hayatını, seni gerçekten gören ve sarılan insanlarla kurma hakkı tamamen senin elinde.

​Bu ağır hisleri yazıya dökmüş olman bile içindeki o kırgınlığa sahip çıktığını gösteriyor.

Yazan yüreğini kalemini kutlarım kalemdaşım