Lori Lori

Dersim’in yüksek dağlarında, Munzur’un berrak sularının kıyısında Dersimlikiz yaşardı. Her gün güneş doğarken nehrin kıyısına iner, sessizce ufka bakardı. Çünkü sevdiği, yıllar önce köyünden ayrılmıştı. Ne bir haber gelmişti ne de bir veda.

Rüzgâr Pülümür’den estiğinde, onun sesini duyduğunu sanırdı. Munzur’un akışı hep aynı ezgiyi fısıldardı:

“Lori Lori…”

Dağlar onların aşkına şahit olmuştu. Çiçek açan yaylalar, taş yollar ve eski köprüler, birlikte yaşadıkları günleri hâlâ hatırlıyordu. Dersimlikiz her akşam temburunu eline alır, sevdiğinin bir gün geri döneceğine inanarak aynı türküyü söylerdi.

Yıllar geçti. Saçlarına aklar düştü ama umudu hiç tükenmedi. Çünkü Dersim’de sevda yalnızca bir insanı beklemek değildir; toprağı, dağı, Munzur’u ve hatıraları da sevmektir.

“Lori Lori”, işte bu bekleyişin, özlemin ve hiç sönmeyen sevdanın adıdır. Munzur’un sularında yankılanan bu ezgi, yalnızca iki âşığın hikâyesini değil; Dersim’in doğasına, kültürüne ve hafızasına duyulan derin bağlılığı anlatır.

Her söylendiğinde dağlara bir selam, Munzur’a bir teşekkür ve hiç bitmeyen umudun sesi olur. Çünkü bazı aşklar unutulmaz; türküye dönüşür. Lori Lori, Dersimlikiz’in yüreğinden doğan bir ağıttır.