Şiir şairin ellerinde hayatın yorgunluğunu gözler önüne seriyor.

Şiirin tam belinden önce kuşları kavrıyorum
Sonra bütün sancıları.

Masumiyet ve ölüm arasındaki bağ o kadar naif.

Hayatın son durağı yorgunluk ile dengelendiğinde fark göremiyor insan.

Bütün bu acılarda bulutlara dahi selam vererek, şair gözlerini gökyüzüne çevirir.

Ki,
İnsan bazen doğanın saflığını bile özlüyor.

Çünkü şair,

Çocuk gibi masumiyetini korumaya çalışan, Anne gibi hayat karşısında tükenen,
İhtiyar gibi yorgun düşen

Ve şair gibi başkalarının acısından anlam çıkarmaya çalışan bir aynaya bakar.

Dönüp geriye baktığımızda
Hepsi bizim parçalarımız.


Ne güzelsiniz
Ne güzel anlattınız

Ruhunuza bereket olsun.

Sevgilerle,

Dünya,
birbirinin içine düşmüş bakışların uzun tercümesidir.

her yüz, öteki yüzün eksik cümlesi,
her karşılaşma yaradılışın yeniden yazılan dipnotu.

bütün bu bakışların arasında en az baktığımız yer,
kendi içimiz olsa gerek.
kendimizi hep erteliyoruz.

başkalarının yanlışlarını ezbere biliyoruz da kendi karanlığımızın adını koyamıyoruz.
bir yabancının gözündeki hüznü fark ediyoruz da,
yıllardır içimizde sessizce oturan kederi görmezden geliyoruz.

başkasının kırdığı kalbe üzülüyoruz da,
kendi elimizle kırdığımız gönüllerin ise üstünü örüyoruz.

belki de bu yüzden hayat,
bize durmadan insanlar çıkarıyor., yeryüzünde aynı havayı
soluduğumuz nice canlılar çıkarıyor.

mesela bir çocuk gösteriyor, merhameti öğrenelim diye.
bir anne gösteriyor, sevginin eksilerek çoğaldığını anlayalım diye.
Bir ihtiyar gösteriyor, ömrün sessizliğini işitelim diye.

sonra bir kelebek gösteriyor, güzelliğin ne kadar narin olduğunu unutmayalım diye.

ve bütün bu gösterdiklerinden sonra
usulca önümüze bir ayna bırakıyor.

her şeyi görüyoruz.
Yalnız bir şeyi en sona bırakıyoruz.
Kendimizi.

hepimiz biraz kanadı kırık kelebek
biraz da o kanadı kıran şairiz.

dünyayı görmek bir tecrübe ise,
kendini görmek ise bir uyanıştır.

en içten tebriklerimle
iyi dileklerimi sunuyorum.