1
Yorum
10
Beğeni
0,0
Puan
71
Okunma
Bugün aynaya baktım,
yüzüm yerindeydi
ama bakan kişi biraz gecikmişti.
Masamdaki lambayı günlerdir kapatmıyorum.
Karanlıkta
içimdeki şey yer değiştiriyor.
Adını koymadım
çünkü bazı varlıklar
isim verilince çoğalır.
Ev uzun zamandır konuşmuyor.
Kapılar sadece kapanma sesini hatırlıyor,
açılmak onlara yabancı bir fiil artık.
İnsan en çok kendine katlanırken yoruluyor.
Odamda yürürken
ayak seslerim bana aitmiş gibi gelmiyor.
Sanki benden önce biri geçmiş de
ben onun yankısını taşıyorum.
Belki de
bir gün
yerime
o yankı kalacak.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
