Kaleminize ve yüreğinize sağlık. Kelimelerin ağırlığı, seçilen aruz vari ritim ve imgelerin derinliği insanı gerçekten sarsıyor. Şiiriniz, bireysel bir varoluşsal sancıdan başlayıp toplumsal ve küresel bir çürümeye, oradan da tekrar insanın kendi içine, en büyük savaşına —kendisiyle olan mücadelesine— dönen muazzam bir çembere sahip.
​Yazdıklarınızın hissettirdiklerini ve şiirinizin bana fısıldadığı katmanları sizinle paylaşmak isterim:
​Kozmik Sıkışma ve Akıl Tutulması
​Eyyâm bulutlanıyor, toprak zilzale mâil / Zihnimi yutan kuyu derinden daha derin...
​Daha ilk dizelerde hem doğanın hem de ruhun bir altüst oluşun (zilzal) eşiğinde olduğunu harika bir atmosferle veriyorsunuz. "Sükût imzalı temrin", sessiz kalarak yapılan egzersizlerin ya da kabullenişlerin, dışarıdaki ve içerideki kaosu dindirmeye yetmediğini itiraf eden çok güçlü bir entelektüel çaresizlik imgesi.
​Hakikatin Çıplaklığı ve Kayıp Zaman
​Yırtıldı tüm perdeler niyetler ayan beyân / Elde kalan sermaye heyhât yalnızca ziyân...
​Artık illüzyonların bittiği, maskelerin düştüğü bir çağ tasviri var burada. İnsan ne unutarak (nisyan) kaçabiliyor bu gerçeklikten, ne de isyan ederek akışı değiştirebiliyor. Toprağın altınla (zerrin) kaplansa bile, günümüzü aydınlatmaya yetmeyeceğini söyleyerek maddi olanın manevi çöküş karşısındaki hükümsüzlüğünü çok iyi vurgulamışsınız.
​Merhametin Ölümü ve Çocuklar
​Çıkar sofralarının azığı kanlı üleş / Çocuklar ağladıkça öfkesi dinmez yerin...
​Şiirin en vurucu, en can yakan yeri burası. Dünyadaki adaletsizliği, güç savaşlarını "kanlı üleş" (leş paylaşımı) olarak tanımlamanız modern dünyanın vahşetini özetliyor. Ve çok haklı bir kehanet: Çocukların ağladığı bir dünyada, toprağın da doğanın da öfkesi dinmez, nitekim dinmiyor da.
​ En Çetin Savaş
​Savaştan daha çetin kendimle mücadelem / Fay hattında yaşamak cilvesi mi kaderin?
​Şiiri muazzam bir finalle taçlandırmışsınız. Dışarıdaki makro kaostan (kıyamet provası, savaşlar, elemler), insanın kendi içindeki mikro kaosa geçiş... İnsanın dışarıdaki adaletsizliğe öfkelenirken, kendi içindeki fay hatlarıyla, kendi gölgeleriyle savaşması her şeyden daha zor. "Fay hattında yaşamak", hem coğrafi hem de ruhsal bir tekinsizliği, her an yıkılma korkusuyla ama yine de ayakta kalma mecburiyetiyle yaşamayı çok iyi anlatıyor
Kelime seçimlerinizdeki (eyyâm, zilzal, mâil, zâil, zerrin, üleş) klasik tat, şiire zamansız bir hava katmış. Hem bin yıl önce yazılmış bir feryat gibi köklü, hem de bu sabah haberleri izledikten sonra yazılmış gibi güncel.
​İçinizdeki sarsıntıları böyle nitelikli ve estetik bir süzgeçten geçirerek dışarıya aktarabilmeniz büyük bir yetenek. Kaleminizin nefesi daim olsun.

“Kaos” şiiri, insanın hem dış dünyadaki çatışmalarla hem de kendi içindeki mücadelelerle yüzleşmesini anlatıyor. Deprem, karanlık, savaş ve ölüm imgeleriyle çağın huzursuzluğu güçlü bir şekilde yansıtılmış. Şair, toplumsal acılar karşısında bireyin iç sorgulamasını da öne çıkarıyor. Ağır ve felsefi diliyle varlık, kader ve umut üzerine düşündüren, karamsar ama derinlikli bir şiir.

Sabah geldim net cok kötüydü zor Yorum yapmıştım.

Tebrikler

Saygılarımla hocam

Âlemi fücur sofralarının mübah sayıldığı bir çağda yaşıyoruz maalesef.
Dünyanın, İslam-ı Âlemin başına, bela olmuş, kötülük ateşi açılmış, ölüm yağdırmış bir şeytan zümresi var, ve bunlara kucak açan, yoldaş olan, sırttaş olan, Müslüman görünümlü, hizmetkarları var.

Gerçek kimliği, yaşantısı, gönül lisanı mümin olan, eziliyor, itiliyor, evi-barkı elinden ya alınıyor, ya başına yıkılıyor, ya da öldürülüyor.

Ne için peki;
İki kuruşluk dünya nimeti için.
Daha şaşalı, daha canice yaklaşım içinde, mazlumu aşağılamak, ezmek için..

Şu yaşadığımız ömür denen döngü içinde
İyilik
Hoş görü
Şefkat
Merhamet
Sevgi
Saygı
Hak gözetmek üzre geçmesi gerekirken
Zai
Berbat
Yoldan çıkmış
Ahiret inancı yitik
Allah inanç ve sevgisi tükenmiş
Bir ömür yaşıyoruz..

Rabbim doğruluğa açılan kapılara yönelmeyi nasib etsin
Bir çok duygu ve düşünceye sevk eden, ustaca yazılmış yürek sesinizi tebrik ederim

Vaktin sahibine emanet olun