bir hançerdir bu nefes kınından çıkar her an
söyleyen ben değilsem kimdir kalbime vuran
ben bir sazın teliydim mızrabı vuran el kim
inleyen ben değilsem bende ağlayan kim


vuran el sahibidir canından soyunan ben
dudağım kıpırdar da harfi dökende hikmet
bir kafestir bu beden içinde çırpınan ben
sırrımı ele veren bu feryat figan kim


ney benim kamış benim bağrı delinen benim
nefhayı üfleyen başka içimi yakan da kim
ses diye duyduğunuz kuru kamışın işi mi
aşkı nağmeye çevirip canımı alan da kim


varlığım bir zindandır içinde dolaşan kim
gizimi dillendiren bu sessiz tercüman kim
kâğıt benim mürekkep benim kalem benim görünür
satırı yazan başka kaderi düğümleyen kim


söz bana ait sanırlar yankısı benden değil
mânâyı dokuyan başka hikmeti kuran da kim


sıfatlar birer perde aslım ondan ötedir
toprak benim çamur benim testiyi çeken benim
şekli yoğuran başka can suyunu veren kim
ellerimde çatlaklar ömrüm kırık bir çömlek
içine kevseri koyup susuzluğu gideren kim


ayna benim sırça benim duvarda duran benim
aksi yüzüme seren gözümü açan da kim
ten benim gölge benim dünyada gezen benim
ruhu emanet eden özüme sinen de kim


kapı benim eşik benim bekleyip duran benim
içeriye çağıran başka gönlüme giren de kim
ses benim nağme benim dudakta duran benim
nefesi üfleyen başka gönlüme dolan da kim


güneşi bir mum gibi yakıp söndüren bendeki
denizleri tek yudumda dindiren bendeki
madem ki kul dedikleri bir gömlekten ibaret
o gömleği giyip de mülkü döndüren bendeki


ben dediğim elbise bir gün toprağa düşecek
tohum benim başak benim harmanda kalan benim
toprak benim çamur benim elde yoğrulan benim
çark benim değirmen benim durmadan dönen benim


şu görünen suretim ruhuna bir nikabdır
aslım sen’in deryanda bir damla bitaptır
eğer benden ben çıksa geriye ne kalır
kalan sadece sen’sin gerisi hep seraptır
...