şimdi söylesem içimdekileri
birbirini ispiyonlayan üç beş kelime
bir cam kıymığı gibi derine yürüyecek
yine birileri sıska kalacak diğerleri mütekebbir


neye inansak yaprağı dökülecek
birden bire güz olacak sarılar kaynayacak
neye sarılsak kolumuz koptu kopacak


hangi pınardan içsek suyu çekilecek
hangi kuşa gönül versek göç erkene düşecek
hangisine inansak
çevre nesnelerde
anlamını öksüren öznelerin yükleminde
yok sayılacağız
vicdan azabı gibi sırıtan mahkemelerde
günün bilge yüzünde
insanlığın ezber defterinde şiir dışında her yerde
aziz soylu çeşmelerde bile sabıkalı sayılacağız


yüzümüz dedim
aynı topraklarda çürümüş kefen giysileri
dışımız siyah bir fotoğraf sergisi
tesadüfler oyununda hepimiz
tökezleyen birer sanrıydık
hiç bir iklimin ölçüsüne sığamadık
ölümü o kadar çok iyi tanıdık ki biz
ölürken bile hiç çırpınmadık


kör alfabelerden giysiler biçtiler üstümüze
büyük harflerin dininde münkir bir cüceydik
yanlışı da hatayı da hayatı da aynı anda
kılı kırk yararak yaşadık


yıldızlar da söner
kimse bizi bu geceyle aydınlatamaz



söylesem içimdekileri
birbirini piç eden cümleler
bir kenevir ipi gibi boynumuzu sıkacak
yine birileri yarasını saklayacak
diğerleri alkışla semirecek


şimdi açsam diyorum gözlerimi
devrin karanlığı başlayacak
birileri aydınlıkta kör
’’körler ülkesinde ışık olacak’’




_boran