şimdi sen gülünce
istasyonda bekleyen saatler
geç kalmış bütün trenleri affeder

"artık bitti." diyenlere inat
salıncaklara sütleğen sesleri asarsın


çatlamış bir narın içinden
binlerce yakut kuş havalanır göğe
kış, paltosunu
sessizce bırakıp gider kapının önüne


saatler akreplerini bırakıp
leylek sürülerine karışır
dağlar yükünü unutur
sfenks, bin yıllık bilmecesini
çocukların kahkahasına bağışlar
medusa, saçlarındaki yılanları
zeytin dallarına dönüştürür
ırmaklar ipekten örülmüş uzun saçlarını
ovaların üstüne serer


şimdi sen gülünce
şebtab gümüş bir semaver gibi geceye ışık demler
yıldızlar bir gelinin duvağına serpilmiş
boncuk taneleri gibi birbirine umut dizer
bulutlar, kozasından çıkmış melekler gibi
firuze harflerle yazılmış uzun bir ilâhiyi
yeryüzünün avuçlarına bırakır


göğün çömleğinden
zambak kokulu yağmurlar dökülür
sen gülünce
aydınlık sana benzeyebilmek için bin gece eksilir


güneş, bal peteğinden süzülen
kıvamlı bir şarkıya dönüşür
acılar camdan yapılmış bir kervan olur
simurg, henüz yaratılmamış
yarınları silkeler kanadından

yalnızlık
kendi gölgesini yiyen
siyah bir ejderha olmaktan vazgeçer

azrail
kanadındaki geceyi beyaz bir güvercine giydirir
ölüm bile kendi mezarını kazıp

hayata sığınır




_boran