seni

​camı buğulayan bir çocuğun
ilk hıçkırığında tanıdım

​annemin gözlerinden düşen
kısa bir karanlıkta

​adını bilmediğim bir şeydin

​küçükken

​her ayrılık
suskun bir kıyametti

​bir torba sakızla avutuldum

​yokluğa benzeyen ne varsa
erken öğrendim

​otobüs camlarında silinen
bir yüz gibi

​kendimden eksildim

​sonra

​avunduğum o sakız kâğıtlarından

​makasla biçtiğim yıldızlar yükseldi

​üzerinde yarım yamalak harflerle

​kimi GÜ1, kimi 11ü...

​bir sopanın ucunda taşıdım yalnızlığımı
tavanına sığındığım o odada

​GÜ11 yazan o ışıl ışıl yıldızların altında
kendime bir gökyüzü seçtim

​her biri

​geri dönmeyen bir şeye
açılan kapıydı

​sen geldin

​zaman yetişemedi sana

​birlikteydik

​dünya bizsizdi

​tam olamadık

​ama eksikliğin

​kapısı kapanmış bir evin

​içerde dolaşan sesi gibi

​kaldı

​ben sana

​çocukluğumu hiç anlatmadım

​hangi gecelerde kırıldığımı
hangi eşiklerde beklediğimi

​gökyüzü biliyor

​ve yıldızlar arasında

​senin adına benzeyen
sessiz bir boşluk duruyor

​çünkü sen

​Tanrı’ya gösterilen

​tek delildin

​şimdi

​birbirimizin eksik kıyılarında

​susuyoruz

​bazı şeyler

​geçmiyor

​sen mesela