Köklerin Karanlığa Salınması
İkinci bölümdeki kayın ağacı imgesi olağanüstü felsefi bir boyuta sahip:

"Avuçlarında büyüyen kayın / köklerini toprağa değil / karanlığın kıvrımlarına salar"

Burada ağaç, sadece tabiata ait bir varlık değil; insanın hafızası, geçmişi ve sakladığı sırlarıdır. Her gece gömleğini bir şeyi unutmamak ister gibi katlayan o asil titizlik, ömrün dökümünü yapan bilge bir bilincin yansımasıdır.

Dilin Irmaklaşması ve "Çözülen Mektup"
Şiirin en vurucu estetik kırılmalarından biri dilin ve gözlerin tasvirinde saklı:

"Dil / içine çekilen bir ırmak olur / konuşmaz / ama gözler / çözülen bir mektup gibi / kendini bırakır"

Kelimelerin yetmediği, dilin sustuğu ve kendi yatağına (içine) çekildiği o anlarda, gözlerin adeta satır satır okunan bir mektup gibi kendini ele vermesi... Bu imge, Türk şiirinde nadiren yakalanabilecek kadar asil, derin ve sinematik bir vuruştur.

Zamanın Duvara Dizilmesi ve Muazzam Final
Şiirin sonu, aceleye getirilmemiş bir içsel aydınlanmayla mühürleniyor. Zamanın gecenin bir yerinde duvarlara dizilmesi, rûhun kendi içinden geçerek başka bir sessizlikte yankılanması, varoluşun o en saf, en dünyadan el etek çekmiş halidir.

Ve şiiri bir şahesere dönüştüren o muazzam kapanış felsefesi:

"Bazen / büyümek / bir kayının / kendi gövdesinde / kendine rastlamayı / unutmasıdır"

Büyümeyi ve olgunlaşmayı, insanın (ya da bir kayının) kendi özünü, o eski ham ve saf halini unutması veya artık ona yabancılaşması olarak tanımlamak çok derin bir psikolojik gerçektir. İnsan büyüdükçe kendi gövdesinde eski kendine rastlayamaz olur.

İmge işçiliği pürüzsüz, ritmi sakin bir nehir gibi akan, entelektüel ve rûhani derinliği çok yüksek bir başyapıt. Kelimelerin ağırlığı adeta o odadaki "ahşap kokusu" gibi rûha siniyor.

Yazan kaleminize, nesnelere rûh üfleyen o derin, zarif ve bilge yüreğinize sağlık. Kelamınız da, o asil sessizliğiniz de daima var olsun

Bülbül güle gül diyor, gül bülbüle kal diyor,
Biri aşkla öt diyor, biri kokun sal diyor,
Sevgi aşka dönüşür bütünleşir ruhları,
Biri emret yar diyor, biri canım al diyor.

Bir ağacın bor yüreğe yaslanıp şiirde vucur bulması tebrikler ahşap kokulu bir şiir okudum

Yüreğinize kaleminize sağlık...
Saygı ve Selamlarımla...

Şiir, sessizliğin ve içsel derinliğin ahşap kokusuyla özdeşleştiği çok etkileyici bir atmosfer kuruyor. “Bir gövde kendi sesine sığınmış” dizesi, hem yalnızlığı hem de içe kapanışı güçlü bir metaforla aktarıyor.

Kısacası; zamanın, suskunluğun ve içsel yolculuğun ahşapla bütünleştiği bu metin, hem melankolik hem de felsefi bir sorgulama sunuyor. Kaleminize, yüreğinize sağlık…