O Büyük Felsefi Soru: "Kimi Bırakmış Olur İnsan?"
Şiir, insanı kendi kalbinin en dehliz köşeleriyle baş başa bırakan o sarsıcı soruyla biter:

"Sahi / kalıbı kırınca / kimi bırakmış oluyor insan"

Buradaki soru iki uçludur: İnsan o kalıbı kırıp zincirlerini kopardığında, geride bıraktığı o eski sevgili midir? Yoksa o kalıbın şeklini alsın diye kendi elleriyle eritip feda ettiği kendi eski benliği, kendi eski çocukluğu ve masumiyeti midir?

Netice itibarıyla;
Eriyen bir mumun yumuşaklığından, tunç gibi ağır bir sessizliğe bürünen; insan ruhunun dönüşüm mayasını çok güçlü imgelerle nakşeden, felsefi ağırlığı çok yüksek bir başyapıt. Kalıpları kırma cesaretini gösteren ama o kırıkların arasında kendi özünü arayan o dervişane, vakur ve derin yüreğe sağlık. Kelimeler tam anlamıyla hakikatle mühürlenmiş.

Kendini...

Çok güzeldi şiire konukluğum, sevgiler şairem.

Haçan görmüşüm seni
Gözüm gözünde kaldi
Seni sevmeyecektum
Aklumi cilven aldi :)))

tebrik ediyorum şiiri ve şairini gönlünüze sağlık .
selam ve saygıyla...

Bazı duygular anlatılmaz, sadece içte yanar… Bu şiir tam da o suskunluğun sesi olmuş...

Tebrikler, sevgiler...

Şiir, aşkı ve kaybı “mum” metaforu üzerinden çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. “Kalıbı kırdım” dizesi, hem bir dönüşümün hem de içsel bir sorgunun güçlü sembolü olmuş.

Kısacası; metin, sevginin eriyen bir mum gibi iz bırakışını ve kalıbı kırınca ortaya çıkan kimlik sorgusunu derin bir duyguyla yansıtıyor. Kaleminize sağlık…

Şiire, şaire, güne merhaba
Güzel şiir okuduğumuz
Kutladım yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin benzersiz ve de mükemmel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal

Tebrik ederim.
Sevgiler🍀

Peki.

Bu sorunun cevabı, değiştirecek mi sonucu...




(...)
sevgimle sana..