Bu memleket, yorgun bir at gibi çökmüş gecelere,
Dağlarında susturulmuş çoban türküleri var.
Bir yanından ağıt geçer, bir yanından sela,
Toprağına düşen her alın teri kadar ağır.
Sokakları; eski bir duanın yarım kalmış hâli…
Kaldırımlarında aç çocukların gölgesi dolaşır.
Bir annenin gözünde bekleyen ekmek korkusu,
Bir babanın cebinde susturulmuş sabır taşır.
Bu memleket…
Minarelerinden ezan yükselirken bile
İnsanının içi niçin bu kadar karanlık Allah’ım?
Neden her umut biraz yarım,
Neden her sevinç biraz mahzun?
Kahvelerde suskun adamlar oturur;
Çayın buharına ömürlerini üflerler.
Kimi borcunu düşünür geceden sabaha,
Kimi gurbet elde kalan evladını…
Ve herkesin içinde kimseye anlatamadığı
Eski bir enkaz büyür sessizce.
Bir çocuk gördüm bugün;
Ayakkabısı yırtık, gözleri ihtiyar…
Sanki yüz yıl yaşamış da yorulmuş gibiydi.
Elindeki simidi bölüp kardeşine verdi;
Ben o an anladım bu memleketin
Hâlâ neden ayakta kaldığını.
Çünkü burada yoksulluk bile vakarlıdır bazen.
Çünkü burada analar,
Acıyı ekmek gibi bölüp sofraya koyar.
Babalar, kırılmış gururlarını
Ceketlerinin iç cebinde taşır yıllarca.
Ey benim memleketim!
Bir yanın Harran kadar sıcak,
Bir yanın Erzurum gecesi kadar üşümüş…
Denizlerinde başka hüzün,
Ovalarında başka keder saklı.
Senin türkülerini dinledim;
Hepsi yarım bir sevdanın ardından yanıyor.
Sanki bu toprakta mutlu olmak bile
Biraz mahcup, biraz suç gibi…
Ve ben seni sevdim memleketim;
Kaderine kızarak sevdim.
Yıkık istasyonlarını,
Paslı trenlerini,
Yağmur yiyen mezar taşlarını sevdim.
Çünkü sen;
Acıyı sabra çeviren insanların ülkesisin.
Çünkü sende hâlâ
Bir lokmasını paylaşan eller var.
Ve dünya bütün merhametini kaybetse bile
Bir Anadolu köyünde
Lambası geç sönen bir ev kalır mutlaka.
Ey memleket!
Bir gün bütün kırgınlıklarımız geçer mi bilmem…
Ama şu göğün altında
Bir çocuk yine “anne” diye ağlıyorsa,
Bir ihtiyar hâlâ sabah ezanına uyanıyorsa,
Ve bir delikanlı sevdiği için şiir yazıyorsa;
Sen daha ölmedin demektir…