Gitme…
Gidersen enkaza döner bu adam.
Bir sigara külünde arar seni,
Bir bardak çayın buğusunda kaybolur yüzün.
Ben seni unutamam…
Unutmak dediğin şey biraz huzur ister,
Bende ne huzur kaldı
Ne de senden sonrası…
Gitme…
Bak gözlerim yorgun artık.
Sabahlara kadar ayakta duran bir adamın
Çöküşünü izliyorsun sessizce.
Bir omuz ver desen düzeleceğim belki,
Ama sen susuyorsun…
Ben her sustuğunda biraz daha dağılıyorum.
Gidersen bu ev sessizliğe gömülür,
Duvarlar bile yas tutar ardından.
Ben masanın başında
Yarım kalmış hayallere bakarım sadece.
Bir sandalye boş kalır mesela,
Kimse oturamaz yerine…
Çünkü bazı insanlar giderken
Yerini de beraberinde götürür.
Gitme…
Ben seninle kavga etmeyi bile özlerim.
Yeter ki sesin olsun bu evde,
Yeter ki kapı kapanmasın üstüme.
Çünkü ben ayrılığı bilirim…
Ayrılık dediğin şey önce insanın içini öldürür,
Sonra bedenini yaşatır mecburen.
Şimdi sen gidersen
Ben hangi sokağa çıkıp nefes alacağım?
Hangi şarkıya tutunacağım geceleri?
Hangi duaya adını gizleyeceğim?
Gitme…
Bak bu adam güçlü görünür belki ama
İçi darmadağın.
Bir dokunsan ağlayacak kadar kırgın,
Bir sarılsan dünyayı unutacak kadar muhtaç.
Ve inan bana…
Sen gidersen sadece bir insan gitmiş olmaz,
Bir ömür çöker omuzlarıma.
Bir şehir kararır gözümde.
Bir adam yavaş yavaş kendinden vazgeçer…
Gitme…
Çünkü sen gidersen
Enkaz olur bu adam,
Altında da en çok
Seni seven kalır…