“Dostum” dediğim insanlar geçti ömrümden,
Kimi bir selam gibi uğradı,
Kimi fırtına gibi dağıttı içimi.
Ama senin yerin başkaydı dostum…
Çünkü ben seni kalabalıkta değil,
Yokluğumda yanımda bildim.
Biz öyle kolay kurulmuş bir dostluk değildik.
Bir çayın dumanında saatlerce susan,
Bir sigaranın külünde dert paylaşan insanlardık.
Ne zaman dünya üstüme gelse
Ben soluğu senin yanında alırdım.
Çünkü bazı insanlar ev gibidir dostum;
İnsan yorulunca onlara sığınır.
Hatırlar mısın?
Bir cebimizde üç kuruş,
Ama içimizde koca umutlar vardı.
Geceyi sabaha bağlayan hayaller kurardık.
Birimiz düşerse öteki kaldırır sanırdık.
Meğer insan büyüdükçe
Önce çocukluğunu,
Sonra dostlarını kaybediyormuş.
Şimdi dönüp bakıyorum da
Ne yollar eskisi gibi,
Ne insanlar…
Mahalleler değişmiş dostum.
Kapılar kapanmış,
Selamlar çıkar olmuş.
Eskiden bir “gel” demek yeterdi,
Şimdi herkes birbirine uzak şehir gibi.
Ben seni sadece iyi günümde aramadım.
En dipteyken de adını geçirdim içimden.
Çünkü dost dediğin
Yarayı görmese bile acını hisseder sanırdım.
Ama zaman öğretti;
Bazı insanlar dostluğu dilinde taşır,
Bazıları yüreğinde.
Biliyor musun dostum…
İnsan en çok da birlikte güldüğü kişiyi özlüyor.
Çünkü kahkaha unutulmuyor.
Bir sokaktan geçerken,
Bir şarkı çalarken,
Bir eski fotoğraf düşerken eline…
İçin bir anda geçmişe dönüyor.
Şimdi herkesin bir hesabı var.
Kimse kimseyi karşılıksız sevmiyor artık.
İyilik bile borç gibi anlatılıyor.
O yüzden seninle geçen eski günleri düşündükçe
İçim hem ısınıyor
Hem kırılıyor.
Belki aynı masaya bir daha oturamayacağız,
Belki eskisi gibi olmayacak hiçbir şey.
Ama şunu bil dostum;
Bazı insanlar hayatından çıksa da
Kalbinden çıkmıyor.
Çünkü gerçek dostluk
Her gün konuşmak değil,
Araya yıllar girse bile
İçinde eksikliğini hissetmektir.
Bir gün olur da yollar bizi yeniden karşılaştırırsa
Ne kırgınlık açarım önüne
Ne de geçmişin hesabını.
Bir çay söyle yeter dostum…
Biz bazı şeyleri konuşmadan da anlardık zaten.
Ve şimdi anlıyorum;
Dostluk dediğin şey
Aynı ortamda gülmek değilmiş sadece…
Birbirinin yükünü sessizce taşımakmış.
Herkes giderken kalabilmekmiş.
Vefa gösterebilmekmiş.
İşte bu yüzden
Herkese “kardeşim” diyemiyor insan artık.
Çünkü bazı kelimeler ağızdan değil,
Ömürden çıkıyor dostum…