Dünya boştur, boş gidiyor insan…
Kimi bir sela sesiyle uğurlanıyor bu yalandan,
Kimi de sevdiğinin dudaklarından dökülen
Soğuk bir “elveda” ile gömülüyor içine.
Ne fark eder şimdi yarım kalan hayallerin,
Üstüne titrediğin onca şeyin?
Bir gün geliyor;
Ev dediğin dört duvar oluyor,
İnsan dediğin bir hatıra,
Aşk dediğin iç çekiş…
Bir zamanlar kahkahaların yankılandığı odalarda
Şimdi sessizlik oturuyor baş köşeye.
Çaylar soğuyor konuşulmadan,
Saatler geçiyor kimse “nasılsın” demeden.
Ve insan en çok da
Kalabalığın ortasında yalnız kalınca yoruluyor.
Ne garip değil mi?
Bir ömür vermeye razı olduğun insanlar,
Bir gün hiç tanımamış gibi geçip gidiyor yanından.
Sen içinden parçalar verirken,
Onlar sadece eksildiğini izliyor.
Bazı acılar vardır,
Ne mezarı olur ne de duası…
İçinde taşır insan onları.
Gece olunca büyür,
Sabah olunca susar sadece.
Ama geçmez…
Bazı yaralar kapanmaz,
Sadece üstü sessizlikle örtülür.
Ben yoruldum hayat…
İnsanlara yetişmekten,
Kendimi eksiltmekten,
Hep güçlü görünmek zorunda kalmaktan yoruldum.
Bir omuz ararken duvarlara yaslanmaktan,
“İyiyim” deyip içimde dağılmaktan yoruldum.
Şimdi anlıyorum…
Bu dünya kimseye kalmıyor.
Ne gençlik kalıyor elde,
Ne verilen sözler,
Ne de sonsuza kadar sürecek sandığın sevgiler…
Bir gün annenin sesi düşüyor aklına,
Bir gün çocukluğun…
Bir gün de aynaya bakıp
Kendini tanıyamıyorsun artık.
Ve ölüm…
Sanıldığı gibi sadece toprağa girmek değilmiş.
İnsan bazen yaşayarak da ölüyormuş.
Bir hevesin kırıldığında,
Bir güvenin yıkıldığında,
Bir sevdiğin değiştiğinde…
İçindeki bir şey sessizce can veriyormuş.
Şimdi ne zaman bir sela duysam,
İçim ürperiyor derinden.
Çünkü biliyorum;
Bir gün benim adım da karışacak o rüzgâra.
Bir omuzda taşınacak suskunluğum,
Arkamdan birkaç dua, birkaç gözyaşı…
Geriye ne kalacak peki?
Kırdıklarımız mı?
Yarım bıraktıklarımız mı?
Yoksa gece kimse görmezken içimize akıttığımız o sessiz gözyaşları mı?
Dünya boştur…
İnsan boş geliyor, boş gidiyor.
Kimi hocanın sesinden bir sela ile,
Kimi sevdiğinin sesiyle gelen bir veda ile…
Ama herkes biraz eksik,
Biraz kırgın,
Biraz da içine gömdüğü cümlelerle gidiyor bu hayattan.