Ben öyle herkese içini açan biri olmadım
Yüzüm güldü bazen ama
İçimde hep başka bir mevsim vardı
Kimsenin bilmediği bir yorgunluk taşıdım yıllarca
Sanki omuzlarıma görünmeyen yükler bırakılmış gibi
Sustum…
Çünkü insan bazen konuşunca değil
Susunca büyüyormuş acıyı
Kalabalık sokaklardan geçtim
İnsanların arasına karıştım
Ama en çok kendi içimde kayboldum ben
Bir çay dumanında geçmişi aradım bazen
Bazen gecenin bir vakti eski bir şarkıda
Adını anmadığım kırgınlıklar çöktü yüreğime
Dost dediklerim oldu benim
Aynı sofraya oturduğum
Aynı derdi paylaştığım insanlar…
Sonra bir baktım
İnsan en çok sırtını yasladığı yerde yoruluyormuş
Bir selamın eksilmesi bile
Koca bir vefasızlığa dönüşüyormuş meğer
Ben yine de kötü olamadım
İçimde kırgın bir taraf vardı ama
Kimseye kıyamayan yanım daha büyüktü
Kendi içim yanarken bile
Sevdiklerime gölge olmaya çalıştım
Yoruldum…
Ama belli etmedim
Çünkü çocukluğumdan beri öğrendiğim tek şey buydu
Adam dediğin derdini içine gömerdi
Geceleri tavana bakıp düşünürdü
Sabah olunca hiçbir şey olmamış gibi
Hayata karışırdı
Ben de öyle yaptım
Kaç gece uykusuz kaldığımı bilmeden
Kaç kez içimde kopan fırtınayı bastırdığımı saymadan
Yürüdüm durdum şu hayatın yollarında
Bazen asi oldum
Bazen kimsenin anlamadığı kadar sessiz
Bir dağ gibi dimdik görünürken
İçimde paramparça olmuş yanlar taşıdım
Kimse görmedi
Bir türküye takıldı bazen ömrüm
Bir sigara dumanına
Bir eski fotoğrafa
İnsan bazı anıları unutamıyor işte
Ne kadar zaman geçerse geçsin
Bazı yaralar kapanmıyor
Ben sevmeyi de ağır yaşadım
Kırılmayı da…
Birine gönül verdim mi eksik bırakmadım
Ama insan bazen en çok
Uğruna kendinden vazgeçtiklerinden yara alıyormuş
Şimdi dönüp bakıyorum da hayatıma
Ne tam mutlu olmuşum
Ne de tamamen vazgeçmişim yaşamaktan
İkisinin arasında
Sessizce yürüyüp gitmişim sadece
Ve beni anlat deseniz şimdi
Uzun uzun cümleler kurmam
Derim ki;
“İçinde fırtına koparken bile
Kimse duymasın diye sessiz yaşayan bir adam…”