Gecenin pası sinmiş duvarlara,
Saatler kör, takvimler sağır.
Bir adın var içimde,
Her an yangın çıkaran.
Ne yana dönsem
Aynı alev,
Aynı sustalı gece.

Bir taş gibi çöktü içime ayrılık,
Ne yağmur, ne rüzgâr
Kaldırır bu ağır yükü.
Yağmurunda boğulur,
Rüzgârında kırılırım.

Adını anmasam unutur muyum,
Ansam kanar mı dilim?
Bir cümle kursam yarım,
Bir susuşa sığmıyor ömrüm.
Hangi dua tutar
Bu kadar eksilmiş bir kalbi?

Sen gittin, kara haber indi şehre.
Dünya kir tuttu biraz daha.
Türküler yarım kaldı radyoda.
Ve insan,
Bir insanı kaybedince
Bir memleket göçer içinden,
Şiir şiir vurulur yüreğinden.

Gözlerin vardı,
Sığındığım son liman.
Şimdi fırtınalar adımı bilir,
Dalgalar ezberimde.
Ben hâlâ
Bir sesini ararım
Kırılmış aynalarda.

Yokluğun büyüdü içimde,
Bir ömür boyu sürecek kadar.
Ne cehennem korkutur artık,
Ne cennet avutur
Kavrulmuş bu bedeni.
Dünya sensiz böyleyse,
Beni affet;
Sensiz bir an bile
Yaşayamam...