0
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
259
Okunma
Bir ev özlemi değil bu,
bir sokak, bir semt, bir kapı da değil —
bir dilin ucuna düşüp düşüp
anlamını kaybeden kelimeyim artık.
İçimde ne zaman yola çıksam
yolların bittiği yerde kendime rastlıyorum.
Kimse bilmez buradaki gökyüzünün
orada durduğundan daha uzak olduğunu.
Aynı mavilik,
aynı bulutlar,
ama yağmur başka düşüyor gurbetin üstüne.
Sessiz.
İnatçı.
Ve geri dönmeyen…
Bir taş atsam
hangi denizi geçerim bilmiyorum.
Ama her gece,
uyumadan önce
bir “keşke” büyüyor içimde,
konuşsam —
kırılır boğazım,
sussam —
daha da büyüyor.
Gurbet dediğin
yalnız kalmak değil,
kalabalıklar içinde
kendine bile yabancı olmakmış.
11.03.2022 - Japonya
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
