Vatan dedik, kanla suladık bu yurdu,
Her karışına bir şehit düştü, yeminimiz buydu.
Ana bir ağıt yaktı, baba sessizce ağladı,
Ve kardeş, kardeşi toprağa koydu.
Ey vatan, seni sevmek ateşe koşmaktır!

Bir çocuk oynardı köyün yamacında,
Babası dönmedi cepheden; adı kaldı yüreklerde.
Ana, oğlunu son kez öptü sabah ezanında,
Son vedasıydı bu, gözleri yaşla doldu.
Ey şehit, toprağın bağrına yıldız gibi düştün!

Mehmet’in kalbinde bayrak, elinde bir tüfek,
Ne dağlar engeldi ne de karanlık gök.
Omuz omuza yürüdü o yiğitler,
Kimi karda dondu, kimi kurşunla düştü.
Ey dağlar, yankılayın onların son nefesini!

Bir baba mezar başında diz çöker,
"Vatan sağ olsun!" der ama yüreği deler.
Bir mezar taşında üç isim yazar,
Bir oğul, bir kardeş, bir de yar.
Ey mezar taşları, siz bu milletin tarihisiniz!

O toprak, yalnızca toprak değil artık,
Her bir zerresi, bir kahramanın alın teri, kanıdır.
Ovasında bir çığlık yankılanır hâlâ,
"Vatan elden gitmesin!" diye.
Ey vefa, sen bu milletin en büyük erdemisin!

Çocuklar yetim kaldı, analar ağıt yaktı,
Ama kimse vazgeçmedi bu sevdanın tadından.
Bir hilal uğruna düşerken ne canlar,
Gökyüzü bile ağladı, yıldızlar bile tanıdı onları.
Ey gök, onları sonsuzluğunda sakla!

Siperlerde bir türkü söylenir usulca,
"Bu vatan bizimdir, kimseye yar etmem!"
Ne gece korkutur ne de ölüm,
Çünkü vatan sevdası, her acıyı unutturur.
Ey türküler, siz o kahramanların sesisiniz!

Bir ana, oğlunun kokusunu arar yastığında,
Bir baba, bir çift çizme saklar başucunda.
Kardeş, şehit kardeşine dua eder gece boyu,
Ve vatan, bütün bunlara şahit olur.
Ey vatan toprağı, bu halkın en kutsal mirasısın!

Son sözümüzdür ey karanlık ufuklar,
Bu vatan bizimdir, bizim kalacaktır.
Şehitler, dualarımızda yaşayan kahramanlar,
Ve her nefeste bu sevdayı haykıranlar.
Ey Türkiye, sen uğruna ölünen sonsuz bir aşksın!