Hayatım boyunca olmadığım biri gibi davrandım
bana ait olmayan sözler çıkıverdi ağzımdan
kıskanmadığım halde kıskandım dedim
kendisiyle beni kıyaslıyordu mütemadiyen
üzülmesin diye ben de öyle dedim
aslında kıskançlık öyle uzak bir duyguydu ki
doğru değildi fakat ona bunu söyleyemedim
o beni daima kendisini kıskanıyorum zannetti...

Yanlış arkadaşlar edindim onların adımlarına uydum
hayatta hiç yapmam diyeceğim şeyleri bir bir yaptım
kendimden nefret ettim kendimden nefret ettirdim
sevgiden öldüğüm halde kimseye seviyorum diyemedim
her sözüme pişman oldum vicdanım sızladı inledim
başıma gelen felaket anında sana da olsun diye düşünen
ben miydim vesvese veren şeytan mıydı bilemedim
bana acımasız soğuk davrandığı için miydi gizli öfkem...

işin garibi aynısı onun da başına geldi ve bana sen öyle söylediğin için oldu dedi
ve ben artık kendi derdime üzülemez oldum ikimiz birlikte ona üzülür olduk
vicdanım rahatsız mı olmalı hep niçin böyle davranıyorum diyorum
aklımdan istemsiz geçen bir düşünceyi söylemekti suçum...

karşıma geçip bana zarar verdin beni mahvettin diyenlere
gördüğüm zararları niye söyleyemiyorum ki
dertlerim önemsiz psikolojim bozuk dengesizim dengesiz
onlar akıllı onlar hep madur ben zalimim öyle mi...

bir kere bile haklı olamıyorum ki sürekli özür dileyen kişiyim
zarar görsem dahi zarar veren sanki hep benim
bütün vicdanların toplamını kalbime yüklemişler
eziliyorum...

Daha bunun gibi birçok şey yanlış anlaşılmalarla dolu
bulamadım bana uyan en güzel en temiz dosdoğru yolu
doğdum doğalı kalbimin iyiliğe güzelliğe uzanan kolu
dikenli tellere dikenli sözlere diken gibi yüzlere gark oldu
iyi insan olabilmekti dileğim tam tersi gerçekleşti ömrümce
gülemedim huzur bulamadım sevemedim sevilmedim gönlümce
düştüm kalktım herkesi kafaya taktım unuttum ne yapacaktım
kimseye yetemedim yetişemedim kendi kendimden bıktım...

Çoğu insan kendisini olduğundan iyi gösterir etrafa karşı
daha nazik daha kibar daha anlayışlı sevgi dolu ve adilim diyerek
ben ise kendi kendime ihanet ettim en kötü versiyonuma bürünerek
iyi olacağım derken kötü davranışlar sergiledim mütemadiyen
kim inansın bana dağlar gibi hatam kusurum yanlışım durur iken
ne isem o olamadığım için herkes iyi ben kötünün en kötüsüyüm dedim
tam iyi insan olmak üzere iken ve diğer insanlar beni sevebileceklerken
bir kere daha ve birden fazla kere hiç acımadan kendimi sabote ettim...

İçimde iyilik dışımda kötülükten yapılma elbisemle dolaştım durdum
kendime kötülüklerimle inşa ettiğim temeli çürük bir yuva kurdum
tek başıma hayallerimi umutlarımı alıp kucağıma somurtup oturdum
sonra benim kurduğum hayalleri başkalarının gerçekleştirdiğini gördüm
orada burada unutulmuş karalama defterlerimin kapağına tükürdüm
güldürmek istedim mutlu etmek lakin gülemeyen biri nasıl güldürecekti
aldığım nefesler bile içime sinmiyor boğazıma diziliyor bunalıyorum
ne yalnız kalınca ne de insanlarla birlikteyken huzur bulamıyorum...

Demek ki dünyada iyi olmayı başaramayacağım ve mutlu olmayı da
artık içimdeki nehir kuruyor yavaş yavaş etrafına faydası kalmıyor
eskiyor fani bedenim ömrüm bir eser bırakmadan boşa geçip gidiyor
mücadele gücümü yitirdim zor geliyor güle oynaya yaptığım işler
mış gibi yapmalar gelişler gidişler ziyaretler sohbetler sahte gülüşler
en iyisi hiçbir şey yapmamak mı yoksa zaten hora geçmiyor hiçbiri
soruyorum aklıma fikrime boşa geçen hayatın kaç kuruştur ederi
imha ettim başkalarını memnun edeyim derken içimdeki gülleri...



Gülhan Çeliktaş