Ne nefeş alacak kadar canlı, ne de toprağa düşecek kadar cansızsın. "Araftayım" diyerek süslü bir ıstırap heykeli dikmişsin ama asıl çaresizlik ne biliyor musun? Gitmeye cesaretin yok, kalmaya yüzün... İki adım atıp bir ömrü göze alamayan, kendi korkaklığını "kaderin cilvesi" diye yutturmaya çalışan, eşikte beklemekten bacakları uyuşmuş bir ruhun acizliği bu.
Siyahla beyazın ortasıymış... Geç bunları! Gri değil seninki, düpedüz renksizlik. Ne yangına benzin dökebilmişsin ne de o ateşi söndürebilmişsin. Sensizlik esiyormuş da afakanlar basıyormuş; insana sormazlar mı, madem o kadar yandın, neden hâlâ dumanın bile çıkmıyor? Kendi yaktığın muammada boğulup adına da hayat diyorsun. Gitseydin canın yanacaktı, kaldın yine canın yanıyor; fark ne biliyor musun? Giden en azından bir yol yürür, sen olduğun yerde çürüyorsun.

Şiirin başından sonuna kadar işlenen o belirsizlik temasının, yine dairesel bir biçimde "araftayım" kelimesiyle mühürlenmesi kurguyu bütünlemiş.
İçinizdeki o karanlık ve belirsiz anları dahi böylesine kuvvetli bir şiire dönüştüren kaleminizi içtenlikle tebrik ederim! Yüreğiniz huzur bulsun.

VAR LA..YOK ARASI BİR YERDEYİM DERKEN..O DERİN AŞK ACISINDA..HER GÜN ÖLÜYOR..BİR HAYAL GİBİ YAŞIYORUM..SEVGİLER. ŞAİRİM .

Arafın o dondurucu eşiğinde, ne ileriye gidebilen ne de geride kalanları unutabilen ruhun o en çaresiz ve en dürüst itirafı bu.
​Giderse hayatından olacak, kalırsa canı yanmaya devam edecek... Siyahla beyazın, geceyle gündüzün birbirine karıştığı o çizgide durmak; sadece bir belirsizlik değil, insanın kendi yokluğuyla yüzleştiği en ağır yalnızlık durağıdır. Karşı tarafta "bensizlik" bir alışkanlık, bu tarafta ise "sensizlik" mutlak bir mukadderat haline gelmişse, hayat gerçekten de tutulması imkânsız, uçucu bir hayale dönüşür.
​Yine de arafta kalmak, fırtınanın tam ortasında bile o acıyı bir hatıra ve bir insanlık nişanesi olarak göğsünde taşıyabilmektir.
​Ne siyaha teslim, ne beyaza yar,
Eşikte duranın canı tez yanar.
Hayat bir hayalmiş, yitip gitse de,
Arafta kalanlar özünü korur.

Kaleminize yazdıran yüreğiniz dert görmesin🥰

İmge Gücü: "Varla yok arası bir yer", "siyahla beyazın tam ortası" ve "afakanlar basması" gibi ifadeler, ruhsal boğuntuyu ve o karanlık eşikte beklemenin hissettirdiği çaresizliği sinematik bir dille somutlaştırıyor.

Söylem ve Ritim: Şiirin orijinalindeki o samimi, çığlık gibi yükselen ve dertleşen hava; dörtlüklere aktarılırken doğal melodisini ve ritmini koruyarak duygunun okuyucuya doğrudan geçmesini sağlıyor.

Yüreğinize, kaleminize sağlık!

Hayat yolunda yalnızlığı dile getiren ve kendini arafta hisseden bir yüreğin seslenişiydi... Güzel bir şiir okudum usta kaleminizden. Hayırlı geceler hocam

Hep arafta oluruz
tam tamına bir yolda ilerlemeyiz
sağa dönerken solumuzu
sola bakarken sağımızı unuturuz

Ne gidebilmenin ne de kalabilmenin mümkün olduğu bu çaresizlik, şiirin her dizesine ağır bir karanlık gibi çökmüş Mehmet kardeşim. “Buralarda şimdi sensizlik esiyor” sözü, yokluğu yalnızca hissedilen değil, her yere yayılan soğuk bir rüzgâra dönüştürüyor. “Siyahla beyazın tam ortasında duruyor hayalim” dizesi ise karar veremeyişi ve iki hayat arasında sıkışmayı arafın tam kalbine çizilmiş güçlü bir görüntüyle anlatıyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.