yapraklar dallarından düşerken
ben seni arıyorum
rüzgar fısıldıyor adını
ve zaman, gözlerinin derinliğinde duruyor

ellerim boşlukta dolaşıyor
düşlerime dokunmak ister gibi
her adımda biraz daha yakın
her gölgeyle biraz daha uzak

senin sessizliğin
yağmurun ardından gelen bir yankı
ve ben,
her damla düşerken
sana biraz daha bağlanıyorum

eylül geldi,
takvimlerin sessiz yalanından sıyrılıp
gözlerinde yeniden doğdu
gökyüzü kederle eğildi üzerimize
ama içimde bir umut filizlendi yine

çünkü her düşen yaprak
seni hatırlatıyor bana
her sokak lambası altında
gözlerinin ışıltısını görüyorum
her köşebaşı,
sanki bana seni çıkartacakmış gibi
içimde ürkek bir sevinç
gizli bir telaş

yapraklar dallarından düşerken
ben seni arıyorum
bir şehrin kalabalığında
bir rüyanın sessizliğinde
ve belki de
kendimin en kırık yerinde

eylül’ün aynasında
ben hep sana dönüyorum
sen, zamanın dokunmadığı bir yer
sen, göğsümde hiç solmayan
bir tek yaprak
*
Mehmet Demir
7925