R uhumun çatlaklarından sızan o sönük mum alevini genişlettim adınla,
A llah lafzının azameti sarsarken kalbimi, "Ol" deyişinin o ilk yankısını duydum ruhumda.
H u isminin rüzgârıyla savrulan bir toz tanesiyim, senin sonsuzluğunda kaybolmaya geldim;
M utlak mülkün tek sahibisin, sen ki Rahman’sın; dilsiz karıncaya da, isyankâr kula da rızık veren.
A ziz ve Celil olan adının nuru vurdukça sineme, içimdeki sahte ilahlar bir bir devriliyor;
N ur üstüne nursun O Zat’ınla, gökleri ve yeri ayakta tutan o gizli, mukaddes ipliğin bizzat kendisisin.

V ahid’sin, Ehad’sin; senden gayrı bir sığınak, senden öte bir varlık aramak en büyük hüsranım,
E l-Hayy lafzıyla dirilttin bu çürümüş toprağımı, üflediğin o kutsal nefesle durdum huzurunda.

R ahimliğinle kuşat bu acizi, o dehşetli mizan gününde, perdelerin kalktığı o son sahnede,
A ffının deryasına daldır günahkâr gövdemi; sen ki Rahim’sin, hususi merhametinle sar yaralarımı.
H akîm’sin; yazdığın bu fani senaryonun her karesinde gizli bir hikmet, her şerde bir hayır saklı,
İ sm-i Azam’ının hürmetine, kalbimin pusulasını sadece senin sonsuz ufkuna çevir Allah’ım!
M âlikü’l-Mülk olan sensin, bu etten kemikten hırka da, şu ağlayan göz de bütünüyle senin emanetin,
İ lahi saltanatının karşısında boyun büktüm; El-Kuddûs adınla temizle bütün nefsani kirlerimi,
N azargâhın olan şu göğüs kafesimi, senden başkasına haram kıl, yalnız senin aşkınla genişlet.

A had esmanla tek tek eritiyorsun içimdeki ikilikleri, benden geçip sadece "Sen" kalıyorum geriye,
D iriltici nefesinle her an yeniden yaratılan bu evrende, El-Bâsıt adınla ferahlat daralan göğsümü.
I şığın, El-Nûr lafzıyla yarınca karanlığımı; güneşler, yıldızlar senin celalinin yanında sönük birer fener,
Y â Bâkî! Sen kalacaksın her şey yıkıldığında, bu fani dünya dekoru un ufak olup savrulduğunda...
L edünni ilminin o derin ve gizemli okyanusunda, kaybolmuş bir katre eyle bu biçare aklımı,
A llah, Er-Rahman, Er-Rahim... Bu mukaddes esmaların hürmetine, huzuruna kabul et, kulunum de yeter bana.