Zamanın durduğu o koyu gecenin tam ortasında,
Saat sıfır üç sıfır iki, bir çığlık büyüdü Marmara’da.
Gölcük’ün bağrından kopan o amansız sarsıntı,
Yuttu taze düşleri, geriye sadece ölümün gölgesi kaldı.

Adapazarı ağlıyordu, Yalova yıkık bir rüya,
Avcılar’da beton denizi yayıldı sokak aralarına.
Kocaeli’nin tüten sanayi bacaları sustu o gece,
Karanlık çöktü körfeze, acı düğümlendi her hecede.

Toz bulutlarının arkasında saklandı gökteki ay,
Feryatları taşıyamadı ne nehir, ne koca bir saray.
Demirlerin arasında sıkışıp kalan umutlar,
Sessizliğin amansız duvarına çarpıp durdular.

Ve bir ses yükseldi birden, enkazın soğuk taşından,
Bütün bir ülkeyi sarsan, vuran en derin yarasından.
"Sesimi duyan var mı?" diye inledi karanlık sokaklar,
Cevapsız kaldı feryatlar, sustu o can feda canlar.

Şimdi bir toplumsal hafıza, geçmeyen bir sızı bu,
Tarihin sayfalarına yazılan en acı yazı bu.
Unutulmadı o gece, unutulmayacak Marmara’nın feryadı,
Toprağın altında kaldı binlerce insanın yarım kalan adı.